de kogels zijn nat zoals ze zacht zijn

Gelukkig hebben we de beelden nog: vier talenten, vier foto's, vier gedichten

Tijdens de afgelopen Vuurlanddag namen Jarmo van Dam, Julia Jacobs, Jana van der Hak en Louise van der Veen een afbeelding mee en gaven die door aan elkaar. Bij de gevoelens die de beelden opriepen maakten ze een gedicht. Deze week is Jarmo van Dam aan de beurt. Bekijk de inspiratiebron <a href="https://www.leitz-auction.com/en/WILLY-RONIS-1910-2009-Place-Vendome-Paris-1947/AI-Shadow-and-Light-40504" data-type="link" data-id="https://www.leitz-auction.com/en/WILLY-RONIS-1910-2009-Place-Vendome-Paris-1947/AI-Shadow-and-Light-40504" target="_blank" rel="noreferrer noopener">hier</a>.



*



de kogels zijn zacht zoals ze nat zijn



je bent tien minuten van het schot verwijderd maar de regen wacht nog even op je als je lang genoeg wacht zal de kleur terug in je trekken



een spons met een pipet voldruppelen alsof het vergif is alsof je met hakken uit zou halen alsof je de trein alsof je je afspraak zou mislopen alsof je met een flits zou vertrekken hoe pissebedden je restanten verkennen terwijl je door de richels van de stad wegsijpelt vergaat in bewijsstukken



massief grauw vult spiegelingen op omstanders zijn slapende vuurtorens vlammen in een peuk in een zwerfsteenstraat uit focus word je vastgelegd



regen heeft een uitdovende werking de krijtcontouren van je bestaan weggespoeld

Tijdens de afgelopen Vuurlanddag namen Jarmo van Dam, Julia Jacobs, Jana van der Hak en Louise van der Veen een afbeelding mee en gaven die...

de waanzin wordt door licht omkaderd

je wil weten of emma nog steeds op een antwoord wacht

herzenschattzi

er zijn talloze manieren om deze historie te ontwijken

onherroepelijk ben ik onderdeel van deze keten geworden

het trefzekere handelen is een signaal van het onzekere handelen

als vanzelfsprekend hebben we het nu over de zachte krachten

Zeven gedichten voor Emma Hauck

als vanzelfsprekend hebben we het nu over de zachte krachten



deze methode is de zoveelste methode waarop ik mezelf linksom of rechtsom een reeds bestaande woede in wil draaien



ik neem een video op waarin ik mezelf voorlees uit de geschiedschrijving van de vrouwen die een gelijksoortig proces zijn voorgegaan    



de video pauzeer ik op het moment dat mijn mond openstaat zodat ik er elk willekeurig woord in kan leggen



trilling bijvoorbeeld of beving of denderend of een ander pulserend woord



maar als ik mijn ogen dichtknijp, vuisten preventief voor een rechte kaak bal



klaar voor iets dat zich volgens de conventies op dit moment zou moeten aankondigen



hoor ik emma mijn naam zeggen, zie ik haar vervolgens in de verte langzaam verdwijnen in een vorm die ver weg maar desondanks onmiskenbaar zacht is

als vanzelfsprekend hebben we het nu over de zachte krachten deze methode is de zoveelste methodewaarop ik mezelf linksom of rechtsomeen reeds bestaande woede in...

het trefzekere handelen is een signaal van het onzekere handelen



er zullen meer voorbeelden moeten volgen om mezelf van een patroon te overtuigen



in de zeventiende eeuw verscheen richard burtons the anatomy of melancholy in de vijfde herdruk leer ik wat te doen als ik door een overschot aan zwarte gal te melancholisch ben geworden



niet eten: vis, bonen, specerijen, hart ik noteer het met balpen op mijn handen



er zijn talloze manieren om mezelf te positioneren ten opzichte van de geschiedenis van deze vrouwen



ik lees dat ophelia verdronk in een ondiepe beek op schilderijen is ze omringd door bloemenkransen



ze stond ooit bij een plas water voor een besluit nu maak ik in haar naam ik haren los



laat ik mond een beetje ik openvallen, neem een hap van een brok zeezout die ik in ik jaszak stopte



bepaal met mijn wijsvinger de temperatuur van het water



maak geen keuze in afwachting van een andere keuze

het trefzekere handelen is een signaal van het onzekere handelen er zullen meer voorbeelden moeten volgenom mezelf van een patroon te overtuigen in de zeventiende...

onherroepelijk ben ik onderdeel van deze keten geworden



I.



in de wet bijzondere opnemingen in psychiatrische instellingen werd tot tweeduizendtwintig gesproken van een inbewaringstelling



wie een gevaar is voor zichzelf of anderen moet z.s.m. worden geconserveerd



een burgermeester pakt de handen van de waanzinnige vrouwen als een bos klaprozen aan, trillende stengels waarover besluiten worden genomen



hun saturatie wordt samen met hun hartslag gecontroleerd op afwijkingen of dingen die op afwijkingen wijzen of genoteerd staan als dingen die op afwijkingen wijzen



een rechter schuift in de richting van de vrouwen een weckpot over tafel de houdbaarheidsdatum van wie niet bewaard wil worden wordt door een fermentatieproces met minimaal drie weken verlengd



II.



ik zou willen dat ik vanuit puur esthetisch opzicht over inbewaringstellingen kon schrijven



zoals over knommelen en trommelen en woorden die van flinterdun plexiglas zijn waardoorheen ik de gestalte van hun synoniemen zie staan



maar telkens als ik probeer de klank te ontlopen het alfabet preventief als een cyclisch gebed voor me uit prevel blijf ik in de amen hangen &#8212; amen amen amen



mijn lichaam heeft zich al gebogen in de kromming die ik me tegen ieder beter weten in eigen heb gemaakt



aan het eind van de gang van de gesloten instelling hangt een lage mistbalk, staat nog altijd een groep vrouwen me aan te kijken, in hun handen de weckpotten waarin hun miniatuurversie in slaap wordt gezongen met een eeuwenoud wiegenlied



de vrouwen knikken naar me, volgens de volgende stap in de choreografie die ik onbewust tot in het kleinste detail beheers, knik ik ze niet toe maar met ze mee

onherroepelijk ben ik onderdeel van deze keten geworden I. in de wet bijzondere opnemingen in psychiatrische instellingenwerd tot tweeduizendtwintig gesproken van een inbewaringstelling wie een...

er zijn talloze manieren om deze historie te ontwijken



in een geschiedenis van de waanzin schrijft michel foucault mensen zijn zo onvermijdelijk gek dat niet gek zijn een andere vorm van gekte zou zijn



ik droom steeds vaker over een witte ruimte met in elke hoek een vrouw die lijkt op mezelf als ik een eeuw geleden zou hebben geleefd



er is een minimale verwachting waaraan ik moet voldoen: wegkomen uit deze ruimte voordat ik onderdeel word van deze ruimte



ik voel dat mijn ledematen langzaam de gestalte aannemen van het plafond, het laminaat vloeit samen met mijn huid, mijn wangen het behang dat aan de hoeken krult



bij het onherroepelijke ontwijken van deze geschiedenis katapulteer ik de geschiedenis mijn eigen richting in



ik droom dat de vrouwen marcherend geboren worden hun armen en benen rennen voordat ze kunnen uitleggen of ze dorst of slaap of iets anders behoeven



het is niet zinvol om van de vrouwen af te bewegen immers: als iedereen tegelijkertijd verplaatst verschuiven we synchroon eenzelfde richting op

er zijn talloze manieren om deze historie te ontwijken in een geschiedenis van de waanzinschrijft michel foucault mensen zijn zo onvermijdelijk gekdat niet gek zijn...

herzenschattzi



waanzinnige vrouwen met lichamen van vloeipapier komen te wonen in kartonnen huizen met vloeipapierramen



achter de ramen staan led-waxinelichtjes opgesteld met een brandduur van een dag of drie  alsof ze bij voorbaat al herdacht worden 



psychiaters en andere gezaghebbenden controleren de huizen op ontsnappingsmogelijkheden



door de vloeipapierramen zien zij vrouwen als emma hauck in vage schaduwen door de dag bewegen



ze observeren: emma sluit haar ogen steeds vaker bijna helemaal als ze de inboedel van het huis niet als de hare herkent maar als een steriele afspiegeling ervan



een psychiater zegt heel even en schijnt een zaklamp in haar ogen om daar mogelijk een klein licht te ontsteken of minimaal een oogbeweging te traceren, want waar kijkt ze nog naar



langzaam dooft het led-licht nieuwe batterijen zijn er wegens vergiftigingsgevaar niet



emma smelt samen met de waanzin die haar lichaam als een parasiet bekruipt, de herinnering aan een gezonde geest is een lichaam met twee harten die om beurten nagenoeg op hetzelfde ritme kloppen



ze telt haar dubbele hartslag als kralen aan een rozenkrans schrijft in brieven aan haar geliefde met potlood telkens dezelfde woorden over elkaar



de psychiater knipt zijn zaklamp uit, maakt notities observatie: patiënt telt tot één schrijft herzenschattzi observatie: patiënt telt tot twee schrijft komm komm komm

herzenschattzi waanzinnige vrouwen met lichamen van vloeipapierkomen te wonen in kartonnen huizen met vloeipapierramen achter de ramen staan led-waxinelichtjes opgesteldmet een brandduur van een dag...

je wil weten of emma nog steeds op een antwoord wacht



emma werd in negentienhonderdnegen opgenomen in een kliniek in heidelberg



haar potloodbrieven aan haar geliefde werden nooit verstuurd, een psychiater nam ze op in de prinzhorn collectie waarin meer dan twintigduizend werken uit de instelling zijn bewaard



haar brieven worden beschreven als asemisch schrift waarin elke vorm van semantische inhoud is weggedreven



als ze later in musea geëxposeerd worden, wordt emma gedoopt tot outsider artist &#8212; zelf is ze dan al decennia overleden



ook vandaag schrijf je emma’s naam op vellen printpapier probeer je te bedenken of ze haar schouders op zou halen als je haar opbiecht dat je steeds vaker naar de brieven kijkt vaaglijk je eigen handschrift in de hare herkent

je wil weten of emma nog steeds op een antwoord wacht emma werd in negentienhonderdnegenopgenomen in een kliniek in heidelberg haar potloodbrieven aan haar geliefdewerden...

de waanzin wordt door licht omkaderd



er staan bouwlampen gericht op de lichamen van de waanzinnige vrouwen



vitale organen de neonsterren die voorheen met kleefgum op hun plafonds hingen



aderen snelwegen in de ring rond grote steden



alles raast zelfs hun zwijgen raast onverstoord voort



de vrouwen richten hun borst naar de lage zon boven het recreatieveld waar de gesloten instelling op uitkijkt



reiken me dan hun handen toe in hun palmen brandt fel licht waarin licht waarin licht

de waanzin wordt door licht omkaderd er staan bouwlampen gericht op de lichamenvan de waanzinnige vrouwen vitale organen de neonsterrendie voorheen met kleefgumop hun plafonds...

donkerwit

oogwit

Bulkseizoen

Ik verf de muren zonlicht

Narcis

The new minimalist trend has arrived at our doorstep and it’s here to stay!

Iemand vertelt je dat turquoise een keuze is

Onze bleke blauwe stip

offers

Iddu

Flamingokind

Zuurstok

LP3G

De Kleurbundel: 13 dichters, 13 kleuren

In deze groepsreeks slaan dichters van het Frontaal Zomerkamp 2025 en van Vuurland de handen ineen om een poëtische kleurenbundel samen te stellen. Vandaag voegt Robin Block de laatste kleur toe: LP3G (rood).



*



LP3G



ik heb ons kind gezien



in zilver uitgelijnd het lijfje opgediend als een gerecht dat niemand echt kan navertellen



ik verzon er zelf details bij: een flashrot cabrio, zonnebrand met de geur van sinaasappelbloesem de zee die ruist in jouw buik een vruchtenhartje dat ook nu niet kloppen zal transistorballads, slinkend onder zand



we hebben het stemmetje begraven, het schepje er als een kruis ingestoken, de emmer aan de vloed gelaten



toen heb ik het hoe onvergeeflijk ook, alsnog de naam gegeven die we eerder hadden bedacht



in een ander huis en leven, twee straten hiervandaan, met bijna dezelfde postcode



in mijn halfslaap liep ik er langs en zag hen door het raam:



twee schimmen aan de eettafel



ze bliezen op hun lepels, slikten het gezichtje in

In deze groepsreeks slaan dichters van het Frontaal Zomerkamp 2025 en van Vuurland de handen ineen om een poëtische kleurenbundel samen te stellen. Vandaag voegt...

In deze groepsreeks slaan dichters van het Frontaal Zomerkamp 2025 en van Vuurland de handen ineen om een poëtische kleurenbundel samen te stellen. Vandaag voegt Iduna Paalman zuurstok toe.



*



ZUURSTOK



Mijn lichaam die vette attractie staat in takelstand en loert genoegzaam naar de top trekt zich langzaam terug uit het geschetter achter een snackkeet met een vijftien jaar oudere man



ik wilde graag in kleur afgedrukt en hier ben ik: een vaal meisje in roze neondecor het is precies zoals ik het me had voorgesteld dat hoor je niet vaak: de hand in de broek? is de hand in de broek



en de kleine adem die ik altijd heb gehad de nevelige verheffing van deze schitterende consumptie, hoe noem ik de huid en buik en ja kom dan maar



wat is vijftien jaar in de kraamtijd van de eenentwintigste eeuw een vormende periode hè, al die spiralen en spiralen de rookwolken komen van overzee denken we maar ook onze molshopen dampen



het toiletgebouw, nog zo’n plek een marmeren hand op de roze vlekken wie wil mij als rol pleepapier de lucht in gooien het lichaam een staatsobligatie een zoet coupondier zuipmunt zien jullie niet hoe onbesmeurd de kansen liggen in mijn open vleugels onderdrukte weggeveegde starende gezwollen, sport en spel, misverstane, stralende, op gejaagde, middenklasselijf, terug naar de kassa de wachtrij niemand houdt zijn mond de hete schroeven in de lucht meteen bovenmatig geïnteresseerd, gegoede burgerij onder je textiel?

In deze groepsreeks slaan dichters van het Frontaal Zomerkamp 2025 en van Vuurland de handen ineen om een poëtische kleurenbundel samen te stellen. Vandaag voegt Anouk von Seida karmozijnrood toe.



*



<figure class="wp-block-image size-full"><img data-recalc-dims="1" loading="lazy" decoding="async" width="790" height="718" src="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/04/Schermafbeelding-2026-04-20-163525.png?resize=790%2C718&#038;ssl=1" alt="" class="wp-image-8065" srcset="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/04/Schermafbeelding-2026-04-20-163525.png?w=790&amp;ssl=1 790w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/04/Schermafbeelding-2026-04-20-163525.png?resize=300%2C273&amp;ssl=1 300w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/04/Schermafbeelding-2026-04-20-163525.png?resize=768%2C698&amp;ssl=1 768w" sizes="auto, (max-width: 790px) 100vw, 790px" /></figure>

In deze groepsreeks slaan dichters van het Frontaal Zomerkamp 2025 en van Vuurland de handen ineen om een poëtische kleurenbundel samen te stellen. Vandaag voegt Dieuke Kingma puimsteen toe.



*



Iddu



Je komt terug en hebt iets voor me gevangen je kent niet heel veel woorden. ‘Il comandante’ ken je wel en je wijst naar de berg achter me. Il comandante, Iddu rookt zwart vandaag je haalt je schouders op. Met de handen van vroeger duw je je schip het land weer op. Er vallen schelpen uit, ik raap ze op. Misschien sta ik hier wel in de weg maar je hebt tonijn in je netten, zwart op de staart



<figure class="wp-block-image size-large"><img data-recalc-dims="1" loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="683" src="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/04/Dieuke-Kingma.jpg?resize=1024%2C683&#038;ssl=1" alt="" class="wp-image-8056" srcset="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/04/Dieuke-Kingma.jpg?resize=1024%2C683&amp;ssl=1 1024w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/04/Dieuke-Kingma.jpg?resize=300%2C200&amp;ssl=1 300w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/04/Dieuke-Kingma.jpg?resize=768%2C512&amp;ssl=1 768w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/04/Dieuke-Kingma.jpg?w=1500&amp;ssl=1 1500w" sizes="auto, (max-width: 1000px) 100vw, 1000px" /><figcaption class="wp-element-caption">©Dieuke Kingma</figcaption></figure>

In deze groepsreeks slaan dichters van het Frontaal Zomerkamp 2025 en van Vuurland de handen ineen om een poëtische kleurenbundel samen te stellen. Vandaag voegt Erwin Hurenkamp ossenbloedrood toe.



*



offers



ik heb gehoord dat de bloedmaan vaak in november valt, de slachtmaand als de aardkorst rood kleurt en of je daar iets van merkt hier in het bos terwijl je loopt. had je niet liever op de grond gelegen?



donker en vochtig, als de grond van een moestuin in de winter wanneer alles op het punt staat terug te keren en ik denk aan de bieten die je uit de grond trok



de bieten waarvan het sap nu in de aarde terugvloeit als bloed en dat de aarde je draagt tot je erin lijkt weg te zinken

In deze groepsreeks slaan dichters van het Frontaal Zomerkamp 2025 en van Vuurland de handen ineen om een poëtische kleurenbundel samen te stellen. Vandaag voegt Terra van Dorst lapis lazuli toe.



*



Onze bleke blauwe stip



Astronauten voelen zich pas beschermend over ons thuis wanneer ze onderweg zijn naar de maan omdat de aarde zo fragiel lijkt vanuit de ruimte



De foto van blue marble is het eerste zelfportret van de mensheid tegen de achtergrond van de inktzwarte kosmos fonkelt de aarde als een blauwe edelsteen



Er is ook een foto waarop we kleiner zijn de aarde is een pale blue dot telt nog geen pixel in het uitgestrekte heelal



Op die stip worden koolmeesjes onderscheiden door het geluid dat aan een fietspomp doet denken maar de mensen ze vergelijken de dieren met dingen nooit andersom



Ik denk fietspomp fietspomp fietspomp en neem het mezelf kwalijk



Op die stip krijgen millennials baby’s ook zij beginnen zich anders te gedragen (elektrische auto’s bakfietsen ze eten goed)



Ja misschien juist in deze tijd in deze wereld hoop zit verpakt in bonnets en non-toxic stoffen



Er is een reden dat er zoveel meisjes worden geboren we hebben ze nodig



Ik wil het de machthebbers vertellen maar als ze niet weten hoe om te gaan met de meisjes kunnen ze misschien de kleine blauwe knikker heel even tussen duim en wijsvinger balanceren wanneer ze onderweg zijn



en beseffen hoe zwaar de dingen wegen

In deze groepsreeks slaan dichters van het Frontaal Zomerkamp 2025 en van Vuurland de handen ineen om een poëtische kleurenbundel samen te stellen. Vandaag voegt Lisia Leurdijk turquoise toe.



*



Iemand vertelt je dat turquoise een keuze is



Je bent nog niemand in een bijna lege tuin Eén appelboom, de vruchten zijn rijp Je wil een appel oogsten en turquoise verven Een verzonnen kleur, onnatuurlijk en tegen de seizoenen in



Vroeger wilde je aarde, grasgeur en eetbare bloemen Het vijfde woord dat je leerde was appel Je kan je niet meer voorstellen dat je toen aan niets anders dacht Appel, appel, appel appel appel Het zesde woord was blauw Appel, blauw, blauw blauw blauw appel Appelblauw



Je gaat voor het eerst naar het bos, naar de zee Zee, blauw, groen, blauwgroen Iemand vertelt je dat dat turquoise heet Iemand vertelt je dat turquoise een keuze is



Je ontdekt dat je houdt van keuzes die je niet bewust maakt Wacht lang genoeg tot een probleem zichzelf oplost Appelblauwzeegroen



Je zegt: ik hou van het bruin en groen van de stad Je bedoelt dit in de context van het artificiële In stenen gedachte-experimenten en geluk gemaakt van raaigras De zee was grijs, de appel al bruin



Nu zeg je: ik ben hier omdat ik hier wil zijn Het is drie uur ’s middags en dat betekent niets Je bent hier omdat je hier wil zijn Je eet een rotte appel op de fiets en wenst de lucht een andere kleur Je maakt dat soort keuzes niet



Een ontmoeting tussen koper en aluminiumfosfaat is een toevallig gebeurtenis Poreus neem je de omgeving in je op en wordt appel en blauw en zee en groen Je lost op in water, je bent hier omdat je turquoise wil zijn

In deze groepsreeks slaan dichters van het Frontaal Zomerkamp 2025 en van Vuurland de handen ineen om een poëtische kleurenbundel samen te stellen. Vandaag voegt Isa Bob van Rooy saliegroen toe.



*



<figure class="wp-block-image size-full is-resized"><img data-recalc-dims="1" loading="lazy" decoding="async" width="788" height="721" src="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-15-230859.png?resize=788%2C721&#038;ssl=1" alt="" class="wp-image-7996" style="width:788px;height:auto" srcset="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-15-230859.png?w=788&amp;ssl=1 788w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-15-230859.png?resize=300%2C274&amp;ssl=1 300w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-15-230859.png?resize=768%2C703&amp;ssl=1 768w" sizes="auto, (max-width: 788px) 100vw, 788px" /></figure>



<figure class="wp-block-image size-full"><img data-recalc-dims="1" loading="lazy" decoding="async" width="789" height="696" src="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-15-230921.png?resize=789%2C696&#038;ssl=1" alt="" class="wp-image-7997" srcset="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-15-230921.png?w=789&amp;ssl=1 789w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-15-230921.png?resize=300%2C265&amp;ssl=1 300w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-15-230921.png?resize=768%2C677&amp;ssl=1 768w" sizes="auto, (max-width: 789px) 100vw, 789px" /></figure>



<figure class="wp-block-image size-full"><img data-recalc-dims="1" loading="lazy" decoding="async" width="791" height="554" src="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-15-231004.png?resize=791%2C554&#038;ssl=1" alt="" class="wp-image-7998" srcset="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-15-231004.png?w=791&amp;ssl=1 791w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-15-231004.png?resize=300%2C210&amp;ssl=1 300w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-15-231004.png?resize=768%2C538&amp;ssl=1 768w" sizes="auto, (max-width: 791px) 100vw, 791px" /></figure>



<figure class="wp-block-image size-full"><img data-recalc-dims="1" loading="lazy" decoding="async" width="788" height="349" src="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-15-231031.png?resize=788%2C349&#038;ssl=1" alt="" class="wp-image-8000" srcset="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-15-231031.png?w=788&amp;ssl=1 788w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-15-231031.png?resize=300%2C133&amp;ssl=1 300w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-15-231031.png?resize=768%2C340&amp;ssl=1 768w" sizes="auto, (max-width: 788px) 100vw, 788px" /></figure>



<figure class="wp-block-image size-full"><img data-recalc-dims="1" loading="lazy" decoding="async" width="788" height="816" src="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-15-231100.png?resize=788%2C816&#038;ssl=1" alt="" class="wp-image-8001" srcset="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-15-231100.png?w=788&amp;ssl=1 788w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-15-231100.png?resize=290%2C300&amp;ssl=1 290w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-15-231100.png?resize=768%2C795&amp;ssl=1 768w" sizes="auto, (max-width: 788px) 100vw, 788px" /></figure>


<div class="wp-block-image">
<figure class="aligncenter size-full"><img data-recalc-dims="1" loading="lazy" decoding="async" width="168" height="299" src="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/foto-bij-vuurland-kleurbundel.png?resize=168%2C299&#038;ssl=1" alt="" class="wp-image-8002"/></figure>
</div>

je bevindt je aan de overkant

Aaiverlangen

Zeg maar eens nee

Verbeelding

Ofwel, zo

De Baan van Eden (1)

De Baan van Eden (2)

ALTAAR

Wie Verlicht Wordt

de Priester

In de kijker: negen schrijvers laten zich inspireren door elkaars foto

Tijdens de afgelopen Vuurlanddag namen alle Vuurlanders een foto mee en gaven die door aan elkaar, zonder erbij te vertellen wat het verhaal bij de foto was. In deze reeks lees je welke teksten ze bij de voor hen onbekende foto hebben geschreven. Deze week het laatste deel: Emma Stomp schrijft een verhaal bij de foto van Lelie Danesh.



*



De priester



Chloë was diegene van hen tweeën die zich had ingelezen, de geschiedeniswebsites aandachtig had bestudeerd en zich verdiept had in het oude schrift. Ze kende de namen van de vier Achaemenidische vorsten die op de archeologische vindplaats lagen begraven, wist dat hun graven in de loop der tijd door plunderaars waren leeggehaald. Aan de gids had ze vier keer gevraagd hoe je Naqsh-e Rustam precies uitsprak tot de twee woorden vanzelf over haar tong rolden. Tara was diegene die er achteraan slofte. Ze waren om zes uur ’s ochtends met de bus vanuit Persepolis vertrokken om op tijd op de vindplaats te zijn, maar het leek deze vakantie niet uit te maken hoe vroeg ze ergens heengingen. De zon ging toch wel haar eigen gang, brandde je toch wel weg als ze er zin in had.



Terwijl Chloë enthousiast naar de Sassanidische bas-reliëfs wees, naar de graven in de vorm van enorme kruizen en de hoge rotsen die boven hen uittorenden, sloot Tara een paar seconden haar ogen. Ze wist dat ze hier onder de indruk van moest zijn, dat ze op een van de meest bijzondere plekken in Iran waren, dat dit het hoogtepunt van hun reis was. Later zouden ze waarschijnlijk de foto’s op hun telefoon trots aan vrienden en familieleden laten zien. Ze zouden het verhaal zo construeren tot het leek alsof er op allebei hun armen kippenvel had gestaan bij het zien van de bijzondere reliëfs uit 226. Maar de waarheid was dat het Tara eigenlijk niet zoveel deed. Ze verlangde naar een glas cola met ijsklontjes. Het groepje fotograferende toeristen liep honderd meter door, achter de gids aan, zich ondertussen koelte toewuivend.



En toen was daar ineens het laatste reliëf. De gids legde uit dat er een hogepriester stond afgebeeld, genaamd Kartir, die bezig was een inscriptie te schrijven, maar zijn woorden leken te verstommen. Tara voelde hoe er een koude windvlaag langs haar heentrok, al brandde de zon nog even fel als net. De woorden op het reliëf begonnen haast licht te geven en ze kon niet anders dan ze opzeggen. Het was alsof er een onbekende stem tegen haar sprak. Ze wist niet precies wat ze zei, alleen maar dat er een stem in haar hoofd was die het haar influisterde en dat ze niet anders kon dan dat ze vertellen. Ze geloofde dat het over God ging.



Toen ze klaar was voelde ze hoe twintig paar ogen naar haar staarden. De wind was gaan liggen. Plotseling had ze het weer snikheet.



‘That was exceptional,’ hoorde ze de gids zeggen. ‘I never had someone in my group who could speak Pahlavi.’



Tara voelde het schaamrood naar haar wangen stijgen, ze schudde een paar keer haar hoofd.



‘I don’t,’ zei ze zachtjes.



Chloë bleef haar aanstaren terwijl ze het pad vervolgden, de gids hen bedankte voor hun aandacht.



‘Zie je wel dat je ook een geschiedenisnerd bent, liefje,’ zei Chloë terwijl ze een arm om Tara’s schouder heen legde.



Tara wierp nog een blik achterom. Ze zou zweren dat de priester op het reliëf naar haar knipoogde terwijl ze hem een laatste blik toewierp.



<figure class="wp-block-image size-large"><img data-recalc-dims="1" loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="675" src="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Foto-Lelie-voor-Emma-1024x675.jpeg?resize=1024%2C675&#038;ssl=1" alt="" class="wp-image-7977" srcset="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Foto-Lelie-voor-Emma.jpeg?resize=1024%2C675&amp;ssl=1 1024w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Foto-Lelie-voor-Emma.jpeg?resize=300%2C198&amp;ssl=1 300w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Foto-Lelie-voor-Emma.jpeg?resize=768%2C506&amp;ssl=1 768w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Foto-Lelie-voor-Emma.jpeg?w=1280&amp;ssl=1 1280w" sizes="auto, (max-width: 1000px) 100vw, 1000px" /><figcaption class="wp-element-caption">© Lelie Danesh</figcaption></figure>

Tijdens de afgelopen Vuurlanddag namen alle Vuurlanders een foto mee en gaven die door aan elkaar, zonder erbij te vertellen wat het verhaal bij de...

In deze groepsreeks slaan dichters van het Frontaal Zomerkamp 2025 en van Vuurland de handen ineen om een poëtische kleurenbundel samen te stellen. Vandaag voegt Milou Lang narcisgeel toe.



*



Narcis



mijn oma stal ze uit het grasveld langs de weg ‘het zijn er toch genoeg’ zei ze, en dat was ook zo ze had een schepje en een handschoen verstopte de bollen in haar fietstas herplantte ze later zorgvuldig in haar tuin



tien gele bloemen netjes op een rij, in februari stonden ze daar ‘houd je oor dichtbij,’ zei ze, ‘dan kan je ze horen zingen’ ze zongen met een fluisterstem van ladiela-de-lente-komt



de lente kwam in felle kleuren blauwe lucht in blauwe vijver, roze, paarse, gele bloemen en uit de narcistoeters kwam boempapamuziek ze zongen ‘kijk dan, kijk dan, wat voor moois er allemaal is’ ik keek de vijver in en zag mezelf ik zag mezelf in felle kleuren ik had de ogen van m’n oma en datzelfde ik-ga-iets-doen-wat-eigenlijk-niet-mag



na die lente waren m’n oma en de narcissen verdwenen ze hadden haar als een bol onder de aarde gestopt ik wachtte een zomer, herfst en winter tot ze in februari weer naar boven kwam



winter ging voorbij ik zag de bloemen in het grasveld langs de weg niemand die de bollen uit de grond gegraven had maar daar stond ze dan met gele blaadjes die zongen van ladiela-de-lente-komt

In deze groepsreeks slaan dichters van het Frontaal Zomerkamp 2025 en van Vuurland de handen ineen om een poëtische kleurenbundel samen te stellen. Vandaag voegt Vlinder Verouden zonlicht toe.



*



Ik verf de muren zonlicht



<figure class="wp-block-image size-full"><img data-recalc-dims="1" loading="lazy" decoding="async" width="812" height="618" src="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-04-173026.png?resize=812%2C618&#038;ssl=1" alt="" class="wp-image-7969" srcset="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-04-173026.png?w=812&amp;ssl=1 812w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-04-173026.png?resize=300%2C228&amp;ssl=1 300w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-04-173026.png?resize=768%2C585&amp;ssl=1 768w" sizes="auto, (max-width: 812px) 100vw, 812px" /></figure>



<figure class="wp-block-image size-full"><img data-recalc-dims="1" loading="lazy" decoding="async" width="814" height="265" src="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-04-173042.png?resize=814%2C265&#038;ssl=1" alt="" class="wp-image-7970" srcset="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-04-173042.png?w=814&amp;ssl=1 814w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-04-173042.png?resize=300%2C98&amp;ssl=1 300w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/03/Schermafbeelding-2026-03-04-173042.png?resize=768%2C250&amp;ssl=1 768w" sizes="auto, (max-width: 814px) 100vw, 814px" /></figure>

Tijdens de afgelopen Vuurlanddag namen alle Vuurlanders een foto mee en gaven die door aan elkaar, zonder erbij te vertellen wat het verhaal bij de foto was. In deze reeks lees je welke teksten ze bij de voor hen onbekende foto hebben geschreven. Deze week: Jaap Blankespoor schrijft een verhaal bij de foto van Anouk Bosch.



*



Wie Verlicht Wordt



Vlak voor de kust hebben zich ongeveer twintig mensen verzameld. Levi loopt vertwijfeld het strand op. Doornen en distelen hebben zijn schenen opengehaald.



‘Kom maar, jongens. Het moet nu in een keer goed gaan,’ klinkt het vanuit zee. Het water draagt de stem naar Levi. In de verte ziet hij een vrouw staan. Het is mevrouw Melissen. Ze heeft lange grijze lokken. Naast haar dobbert een witte cabine-vormige kap. Achter haar reiken meerdere lichtkruizen boven het water uit. Van een afstandje lijken het windmolens, maar deze zijn anders: deze hebben vijf propellers.



‘Opstellen allemaal,’ roept mevrouw Melissen, ‘het water is nu gunstig.’



De groep vormt een grote kring. Ze houden ofwel elkaars handen vast, of dragen een stuk wrakhout. Aan de houten planken en latten zitten touwen gebonden. De uiteinden zijn aan de kap vastgemaakt. Levi’s enkels zijn opgezwollen. Rechts ziet hij wat zonderlingen in het zand zitten. Een laken wappert om zijn middel.



‘Concentratie allen! Te water!’ schreeuwt Melissen naar de kant.



De groep loopt naar de branding. Een tenger meisje, Sandra, wordt met een zwaai op iemands nek genomen.



‘Halt op jullie plaatsen!’



Op commando gaat de hele groep het water in. Iemand tilt de kap over Sandra’s rode hoofd.



‘5, 4, Rust… 3, 2. Let op, Sandra… Duik!’ schreeuwt mevrouw Melissen.



De groep gaat synchroon naar beneden. Kort daarna komt het touw op spanning en wordt de kap naar beneden getrokken.



‘Je bent nieuw zeker?’ vraagt Bob, terwijl hij Levi aanstoot. Hij heeft het tafereel van een afstandje waargenomen.



Levi knikt.



‘De ingangen zijn zo diep dat je er alleen op je eigen adem niet komt,’ zegt Bob. Hij heeft gebarsten lippen. Levi zag hem zojuist nog bij de zonderlingen zitten. ‘Als ze met z&#8217;n allen de cabine naar beneden drukken, ontstaat er een luchtbel. Daarmee kunnen ze haar veel dieper naar de ingang brengen.’



Na een minuut of twee komt de groep weer boven. Ze happen naar adem. Sandra hangt levenloos in de armen van een oude man. Ze wordt naar de schaduw van een rotspartij getild. Ze spuugt water uit.



‘Gebeurt vaker hoor,’ zegt Bob. ‘Ze hebben pas laat door of er wel of geen lucht in de kap zit.’



Levi gaat in het aangrenzende groen van de duinen zitten. Hij frommelt wat aan het laken dat telkens van zijn heup schuift. Er zitten grote brandvlekken op het linnen.



‘Ik denk dat ze het wel redt. Je moet ergens door de grens heen, anders haal je het sowieso niet,’ zegt Bob. Hij gaat in kleermakerszit naast Levi zitten.



‘Hoe ben jij hier zo snel gekomen?’ vraagt Bob. Op zijn voorhoofd heeft hij een typische V-vormige hoofdlamp. De meesten hier hebben er zo een.



‘Geluk gehad, denk ik. Als ik dit had geweten, had ik niet zo gehaast,’ antwoordt Levi.



‘Je komt van het noorden toch?’ vraagt Bob, terwijl hij op Levi’s borstvlak klopt.



‘Het bos was verschrikkelijk,’ mompelt Levi. ‘Mijn eerste lichtkruis hield er veel te snel mee op. Ik kon geen platform vinden. Toen ben ik op een silo geland.&#8217;



Als de avond valt, vormen er zich meer groepjes aan de rand van de duinen. In het zand worden reststukken ingegraven tegen de wind. De grote groep met veelal ouderen stookt een vuur. Het lijkt niet goed te gaan met Sandra. Ze heeft meerdere keren overgegeven.



Tuut! Tu-tu-tuut!



Een voor een klinkt er een scheepshoorn uit de verschillende lichtkruizen.



‘Kom,’ zegt Bob. Hij loopt voor Levi uit. Het teruggetrokken strand is hard en vochtig. Er zijn verschillende rotsen tevoorschijn gekomen.



‘Niemand durft in het donker het water in, terwijl de platformen juist dan beter te bereiken zijn.’



Levi twijfelt. Hij heeft geen mensen gezien met dezelfde keellamp als hij.



‘Je licht kan er echt tegen. De lampen zijn gemaakt voor momenten als deze,’ zegt Bob. ‘Als er iets is, moet je fluiten.’ Hij laat zich voorzichtig in het water glijden. Bob heeft een trage, maar effectieve zwemslag.



Levi staat tot zijn navel in het koude water. Hij geniet van de echoënde slagen van de propellers. Het volgende moment ziet Levi Bob onder water verdwijnen. De eerste meters ziet hij nog een lichte vlek door de golven glijden, daarna wordt het donker.



‘Als ik mijn leven aan U zou geven, zou U mij dan in Uw armen nemen?’ neuriet Levi bibberend. Het witte licht van de lichtkruizen schittert op het wateroppervlak. Hij denkt aan zijn vorige lichtkruis, dat met de roterende lichten en de korte stuurpen. Hoeveel sneller zullen deze zijn?



Ver van Levi verwijderd zwemt Bob meters onder water. Om de ingang van het voorste lichtkruis zitten grote bossen zeewier vergroeid. Hij ziet een hoofdlamp die in het groen is achtergebleven. Even verder ziet hij een afgebroken propeller de ingang blokkeren van de volgende.



‘Kom er uit, nu!’ schreeuwt mevrouw Melissen. Levi schrikt op uit gedachten. Van het strand komt iemand richting het water gesneld.



Hij blaast door zijn bibberende lippen. Er komt geen geluid. Levi worstelt zich verder de zee in. Misschien kan hij het daar nog eens proberen. Hij slikt meteen water in. Met het houten tuigje gaat het zwemmen amper.



‘Wakker worden!’ roept mevrouw Melissen richting de groep. Levi draait zich op zijn rug. Opnieuw probeert hij zijn lippen te tuiten, maar er komt geen geluid uit.&nbsp;



Aan de rand van de duinen lichten meerdere hoofdlampen op. Ze worden steeds groter. Levi bereikt al spartelend het voorste lichtkruis. Hij spreidt zijn armen zo wijd mogelijk om de ronding, maar hij krijgt geen grip. Zijn hoofd verdwijnt meermaals onder water. Telkens veert hij terug omhoog door het houten borstvlak dat niet onder water blijft.



Meerdere mensen van de groep hebben zich over het strand verspreid.



‘Houd ook rechts dicht!’ commandeert Melissen. ‘Hij houdt het niet lang meer vol.’



Een paar zonderlingen zijn wakker geworden van het tumult en moedigen Levi aan, maar het baat niet. Levi heeft nog amper energie om aan de kant te komen. Hij komt half struikelend het water uit. Een oudere man trekt Levi verder het strand op.



‘We hebben vandaag bijna iemand verloren en meneer denkt er gebruik van te maken?’ vraagt mevrouw Melissen. ‘Hebben we niet genoeg ellende gehad?’



De groep knikt instemmend. Levi blaast. Eindelijk komt er geluid van tussen zijn lippen.



Ondertussen komt Bob aan de achterkant van het platform boven om adem te halen. Hij schrikt van zijn weerkaatsende V-lamp op het metaal; denkt even dat iemand met hem is meegezwommen.



‘Het is onmogelijk om zo snel vanuit Dralingen hier te komen. Je hebt niet voor niets een houten tuig. En dan meteen ’s nachts een lichtkruis innemen, wat denk je zelf?’ vervolgt Melissen.



Levi zoekt Bob in zee. Niemand. Bob hoort wel vage geluiden van het strand, maar er is vaker gedoe. Zonderlingen die zich de groep in proberen te praten, pijnlijke brandwonden die opspelen door de nachtkou. Of simpelweg mensen die zich afvragen hoe lang het nog duurt voor ze eindelijk een lichtkruis kunnen bereiken.



Opnieuw duikt Bob bij een ingang naar beneden. Hij tast de zijkanten af en zwemt naar binnen, dit keer gaat het gemakkelijk. Hij wordt een beetje naar binnen gezogen. Met een schokkende beweging sluit de ingang. Bob laat lucht uit zijn longen.



‘Kijk me aan als ik tegen je praat! Denk je dat de Koper zomaar iemand toelaat?’



Levi schudt zijn hoofd. Nogmaals fluit hij. Het is nog maar zwak.



‘Sta op,’ zegt mevrouw Melissen kalmpjes. Ze gebaart dat de kap mee moet. Levi wordt door de groep terug naar zeewater geduwd. In de schittering van een lichtkruis ziet hij een wild zwaaiend silhouet. Het is hem gelukt! schreeuwt Levi van binnen.



‘Kijk!’ wijst Levi.



Mevrouw Melissen volgt zijn vinger. Levi kijkt opnieuw, maar het silhouet is verdwenen.







<figure class="wp-block-image size-large"><img data-recalc-dims="1" loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="681" src="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/02/Foto-Laurens-voor-Jaap.jpeg?resize=1024%2C681&#038;ssl=1" alt="" class="wp-image-7948" srcset="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/02/Foto-Laurens-voor-Jaap.jpeg?resize=1024%2C681&amp;ssl=1 1024w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/02/Foto-Laurens-voor-Jaap.jpeg?resize=300%2C199&amp;ssl=1 300w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/02/Foto-Laurens-voor-Jaap.jpeg?resize=768%2C511&amp;ssl=1 768w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/02/Foto-Laurens-voor-Jaap.jpeg?w=1280&amp;ssl=1 1280w" sizes="auto, (max-width: 1000px) 100vw, 1000px" /><figcaption class="wp-element-caption">© Laurens Besselsen</figcaption></figure>

In deze groepsreeks slaan dichters van het Frontaal Zomerkamp 2025 en van Vuurland de handen ineen om een poëtische kleurenbundel samen te stellen. Vandaag voegt Louise van der Veen eiwit toe.



*



Bulkseizoen



met tegenzin harkt mijn huisgenoot een halve kilo kwark naar binnen Albert Heijn huismerk



klein en kromgetrokken hangt hij boven de groen-witte plastic bak



met trage bewegingen wordt het witte spul in snotterige happen richting de mond geslingerd



krijtachtig kleeft het aan de tanden



hij laat drie drillerige lepels vallen voor de kat saust met waterige ogen de hele keuken uit



ik zou op kunnen staan om in zijn oor te fluisteren dat is geen twee gram eiwit per kilo lichaamsgewicht



ik zou nog een bak kunnen pakken ik zou hem kunnen laten huilen

In deze groepsreeks slaan dichters van het Frontaal Zomerkamp 2025 en van Vuurland de handen ineen om een poëtische kleurenbundel samen te stellen. Vandaag voegt Aaron Pierens oogwit toe.



*



oogwit



i.



het heeft zich schemerend, aarzelend tot ruiten gezaagd, het tafelkleed



een pupil hangt boven het fornuis het oogwit de bomen, het ingegraven bot



de lucht bolvormig, bruut, de wind een weke schaal, fruit tot pit geperst



een feilloos hart, mijn vingers vlees&nbsp; op tafel, de hand tast toe



en dan door elk raam tegelijk het maanlicht







ii.



een kind verdrinkt, zwem&nbsp; mijn dagen uit mijn dijen, kijk&nbsp;



als de zon schuift wil ik&nbsp;&nbsp; gedroogd fruit, mama, dit donker braakt&nbsp;&nbsp; ze ontkleedt zich voor je voeten&nbsp;&nbsp;



hier wil ik niet te onderscheiden vrucht, ik wil&nbsp;&nbsp; niet langer lichaam&nbsp; wil je me dragen, wel, wil je mijn enkels voelen&nbsp; en kuiten, pezen geplooid&nbsp;



ontkleed me ook, hoe ontleed je, kijk als je honger vraagt, draag mijn dagen uit mijn buik, kijk



mijn huid een vogel&nbsp; krijst de wind stil

Tijdens de afgelopen Vuurlanddag namen alle Vuurlanders een foto mee en gaven die door aan elkaar, zonder erbij te vertellen wat het verhaal bij de foto was. In deze reeks lees je welke teksten ze bij de voor hen onbekende foto hebben geschreven. Deze week: Robin Block schrijft een gedicht bij de foto van Anouk Bosch. * ALTAAR



Ik heb nooit iets gewist. Het wit ging vanzelf.



Hoe sterker de magneet hoe kleiner de ruimte. Vier woorden slopen naar de tafel met rekeningen. Daar liggen ze nog steeds.



Zodra je je mond ernaartoe brengt, wankelt het altaar, kiepert om in je gezicht.



Er vallen grappen uit die we netjes langs de rand hadden gelegd,



het plaatje van ons, dansend, een getekend boeket, een gieter vol sorry’s. Planten hadden we niet, wel die foto van de Hortus:



de Australische Flappentak, het wandelende blad dat niemand zag, behalve wij.



Soms trilde ze even op haar pootjes alsof iets haar had aangeraakt.







<figure class="wp-block-image size-large"><img data-recalc-dims="1" loading="lazy" decoding="async" width="731" height="1024" src="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/02/Foto-Anouk-voor-Robin-2.jpeg?resize=731%2C1024&#038;ssl=1" alt="" class="wp-image-7889" srcset="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/02/Foto-Anouk-voor-Robin-2.jpeg?resize=731%2C1024&amp;ssl=1 731w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/02/Foto-Anouk-voor-Robin-2.jpeg?resize=214%2C300&amp;ssl=1 214w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/02/Foto-Anouk-voor-Robin-2.jpeg?resize=768%2C1075&amp;ssl=1 768w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/02/Foto-Anouk-voor-Robin-2.jpeg?resize=1097%2C1536&amp;ssl=1 1097w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/02/Foto-Anouk-voor-Robin-2.jpeg?resize=1463%2C2048&amp;ssl=1 1463w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/02/Foto-Anouk-voor-Robin-2.jpeg?w=1628&amp;ssl=1 1628w" sizes="auto, (max-width: 731px) 100vw, 731px" /><figcaption class="wp-element-caption">© Anouk Bosch</figcaption></figure>

In deze groepsreeks slaan dichters van het Frontaal Zomerkamp 2025 en van Vuurland de handen ineen om een poëtische kleurenbundel samen te stellen. Vandaag voegt Martijn van Bruggen donkerwit toe.



*



donkerwit



kijk altijd onder de bodem van een koekenpan trek een sok binnenstebuiten pluk heel voorzichtig aan de wol



vraag een handschriftenanalist wat er eerder was – het balletje of de haak



staak pogingen die proberen het goede in het oude te vinden verbrand dat T-shirt van nirvana hak die plakgitaar aan stukken mocht het je lukken een doffe schoen te vinden die precies past om je voet dan was hij van je vaders vader



baal nooit van wat je doet maar van wat je vaders vader deed volgens de overlevering of de totstandkoming, hier



voor je voeten



in oude wonden kan men rijmen slijm en bloed naar boven halen maagdelijk wit komt niemand de geschiedenis uit



sommige baby’s hebben al haar sommige haren zijn al lichtgrijs



koop een donker trouwpak hang het voor een vrijstaand raam te zonnen zweer elkaar dat je eens veel minder licht doorliet

Tijdens de afgelopen Vuurlanddag namen alle Vuurlanders een foto mee en gaven die door aan elkaar, zonder erbij te vertellen wat het verhaal bij de foto was. In deze reeks lees je welke teksten ze bij de voor hen onbekende foto hebben geschreven. Deze week: Dara Bazelet schrijft een verhaal bij de foto van Elisa Verkoelen, deel 2.



*



De volgende les sta ik als eerste naast Jaap op het ijs. We wachten tot iedereen er is. Joke is er als laatste. Ze staart weer naar het ijs met glazige ogen. Jaap houdt zijn hand niet omhoog zoals bij de rest. Hij schaatst naar haar toe en geeft haar een hand. Joke grijpt zijn hele onderarm, drukt zichzelf trillend tegen Jaap aan en schuifelt met hem naar de muur.



Jaap houdt weer een saai praatje waarin hij doet alsof we hier allemaal voor de lol zijn. Ik ben hier niet voor de lol, denk ik. Ik ben hier om te winnen.



Ik begin zodra Jaap zegt: ‘Hát-zikideej,’ en schaats iedereen voorbij. Ik schaats voorop. Dit ga ik aan opa vertellen: ‘Ik ben toch Friezer dan we dachter. Nog Friezer dan iemand die Joke heet.’



Mijn benen maken nog langere halen dan de vorige keer. Ik hoor het strijkorkest, de vogel die meefluit, ik zou zelfs mijn ogen kunnen sluiten zonder te vallen. Het is alsof de tijd niet bestaat en ik kan de beker warme chocomel al ruiken vanaf hier.



Maar dan zie ik een propje verderop op de baan. Een propje mens. Ze ligt met haar buik op het ijs en haar hoofd omhoog. De lange jas en de hoge muts verraden het: Daar ligt Joke.



Ik heb nog niet zo goed geleerd hoe ik moet remmen, dus ik schaats naar het hek dat om de baan heen staat, steeds langzamer, en pak de rand vast als ik bij Joke ben. Ze huilt.



‘Joke,’ zeg ik.



Ze stopt met huilen, alsof ze nu pas doorheeft dat ik naast haar sta. Langzaam draait ze haar hoofd naar mij. Ik kan haar gezicht zien. Met een hand blijf ik het hek vasthouden, mijn andere hand steek ik naar haar uit.



‘Alleen mijn hand pakken hè! Niet mijn arm.’



Joke knikt. Ze gaat plat liggen, rolt op haar rug, schuift zichzelf dichter naar mij toe over het ijs, gaat rechtop zitten en pakt mijn hand vast.



‘Een, twee–’ en ze komt omhoog.



We staan tegenover elkaar naast het hek. Joke kijkt omlaag. Ze snikt. Haar gezicht is bleek en haar neus is rood. Er druipt snot uit. Ik vind haar ineens heel zielig. Ik besluit haar mijn geheim te vertellen.



‘Joke,’ zeg ik nog eens. Ze zegt niets maar ik weet dat ze luistert. ‘Ik ga je iets vertellen. Ik weet hoe je beter wordt in schaatsen.’ Ik probeer zo serieus mogelijk te praten zodat het tot haar doordringt. ‘Er zijn een paar dingen die je moet doen. Een van die dingen is dat je lang op één been moet staan en dan lang op het andere been. Zoals Jaap.’



‘Dat kan ik niet,’ zegt Joke. Ze kijkt nog steeds omlaag.



‘Iets anders is, dat je moet doen alsof er een vogel naast je vliegt. Die vogel gaat je helpen. En je moet doen alsof je ergens anders schaatst. Ergens waar je graag wilt zijn. In een bos, of in Friesland.’ ‘Hoezo zou ik in Friesland willen zijn,’ zegt Joke.



‘Daar kom je toch vandaan?’



Joke schudt haar hoofd. Ik begrijp het niet. Ik wil vragen waar ze dan wel vandaan komt en waarom ze dan zo heet, maar ik bedenk me dat dit niet te lang moet duren. Mijn moeder heeft misschien alvast chocomel gehaald.



‘Nou ja. Ergens anders dan. En je moet doen alsof iedereen vindt dat je fantastisch schaatst. Dan komt het goed.’



Joke is stil.



‘Dan krijg je hem te pakken,’ probeer ik.



Ze reageert niet.



Ik vraag of ze meegaat om het rondje af te maken en ze schudt haar hoofd. Ze draait zich om, blijft het hek vasthouden, en schuifelt langzaam richting de uitgang. Dan pas begrijp ik het: Joke wil helemaal niet leren schaatsen. Joke is te bang om dood te gaan. Dat is waarom ze zo oud is en het nog steeds niet kan.



Als ik naast mijn moeder op het bankje zit te kijken naar de schaatsbaan, en in mijn beker met chocomel blaas, vertel ik haar over Joke.



‘Blijkbaar kunnen niet alle Nederlanders schaatsen,’ zeg ik. ‘Misschien wil Jaap wel dat alle Nederlanders kunnen schaatsen, en geeft hij daarom les. Omdat hij wil dat meer mensen naar zijn baan komen. Maar blijkbaar willen niet alle Nederlanders leren schaatsen.’



‘Jij toch wel?’ zegt mijn moeder.



‘Jawel,’ zeg ik.



De rest van de middag kijken we naar anderen op de schaatsbaan. Als er iemand valt, lachen mijn moeder en ik met onze hand voor de mond, zodat ze het niet zien. Ik denk aan Joke en aan mijn buurmeisje, die vast ook niet kan schaatsen. Ik denk aan alle mensen die vinden dat ik fantastisch kan schaatsen. En dan zie ik Jaap, zonder klasje. Hij is alleen aan het schaatsen. Even sluit hij zijn ogen. Jaap is zo heerlijk aan het schaatsen dat hij mij niet eens op het bankje ziet zitten met mijn moeder. Jaap komt hier voor de lol.



<figure class="wp-block-image size-full"><img data-recalc-dims="1" loading="lazy" decoding="async" width="397" height="537" src="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/01/Schermafbeelding-2026-01-27-114127.png?resize=397%2C537&#038;ssl=1" alt="" class="wp-image-7852" srcset="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/01/Schermafbeelding-2026-01-27-114127.png?w=397&amp;ssl=1 397w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/01/Schermafbeelding-2026-01-27-114127.png?resize=222%2C300&amp;ssl=1 222w" sizes="auto, (max-width: 397px) 100vw, 397px" /><figcaption class="wp-element-caption">© Elisa Verkoelen</figcaption></figure>

Tijdens de afgelopen Vuurlanddag namen alle Vuurlanders een foto mee en gaven die door aan elkaar, zonder erbij te vertellen wat het verhaal bij de foto was. In deze reeks lees je welke teksten ze bij de voor hen onbekende foto hebben geschreven. Deze week: Dara Bazelet schrijft een verhaal bij de foto van Elisa Verkoelen, deel 1.



*



De Baan van Eden (1)



Ik ben veel te oud om te leren schaatsen. Van mijn moeder moet ik reïntegreren sinds we weer in Nederland zijn. Ik weet niet precies wat dat betekent, volgens mij heeft het iets met de dood te maken. En schaatsen is er onderdeel van. Waarom de andere kinderen in mijn groepje hier les in krijgen, weet ik niet. Ik dacht dat kinderen die altijd in Nederland zijn gebleven dat allang hadden geleerd. Net als dat ze allemaal weten dat je een sticker onder je naam plakt op de plaskaart als je naar de wc gaat. Of dat je je vinger recht in de lucht moet steken voordat je iets zegt in de klas. Blijkbaar is dat met schaatsen anders.



Mijn moeder zei dat als het koud genoeg is, het water in de grachten in ijs verandert. Ik kijk elke dag onderweg naar school of het al gebeurd is. Als dat gebeurt, schaatst iedereen naar school. Ik moet dat dus ook kunnen. Zonder te vallen. Zonder rare bewegingen te maken en uitgelachen te worden. Toen ik laatst aan mijn buurmeisje vroeg wat ‘clandestien’ betekende, zei ze: ‘Je bent tien! Dat is veel te oud om dat niet te weten.’



Ze lachte zo hard dat ze een beetje in haar broek plaste. Ze wees naar het donkerblauwe vlekje in haar spijkerbroek. Daar zat de plas.&nbsp;



De meester van ons groepje heet Jaap en draagt een muts waar twee slierten met bolletjes aan hangen. Hij wacht ons op aan het begin van de baan. De Jaap Eden Baan. Als deze hele baan naar hem vernoemd is, zal hij wel rijk en belangrijk zijn. Hij is volgens mij heel nobel, en daarom geeft hij ons les in zijn vrije tijd. ‘Nobel,’ dat woord kent mijn buurmeisje vast niet en ik wel.



Mijn moeder helpt me met mijn schaatsen. Ze trekt de veters strak aan en knoopt er een vlinderstrik in. Ik sta op en loop over de donkere panelen naar het ijs. Ik heb zoveel kleren aan dat ik honderd keer zo groot lijk en zo voel ik me ook. Jaap glimlacht en zegt: ‘Goeiemorgen!’



Hij houdt één hand met handschoen omhoog. Ik moet die hand klappen. Dat deed hij de vorige keer ook. De andere kinderen staan om hem heen. Ik kijk naar het ijs. Mijn voeten zijn zwaar en in mijn jas wordt het steeds warmer. Ik wil mijn sjaal af doen maar heb wanten aan en ik moet vooral mijn armen stil houden zodat ik niet omval. Jaap heeft nog steeds zijn hand omhoog. Jaap is niet nobel. Jaap is een gemene sukkel. Ik wil dat hij zijn hand omlaag doet. Maar dat doet hij niet.



Ik sta voor het ijs. Ik kijk naar het ijs. Ik denk aan mijn moeder die zegt dat ik chocomel krijg na de les. Ik denk aan de chocomel. Ik zet één schaats op het ijs. En dan ook de andere.



Hoe kan het dat zo’n dunne streep onder je schoen blijft staan op zo’n glad oppervlak? denk ik. Ik moet daar niet over nadenken. Ik leun naar voren, hou mijn hand omhoog en klap de hand van Jaap.



‘Bijna compleet,’ zegt hij. ‘Alleen nog Joke.’



Daar komt ze. Joke. De Friezin. Mijn opa zegt altijd dat alle Friezen kunnen schaatsen. Hij heeft de elfstedentocht geschaatst. Gelukkig ben ik niet helemaal Fries dus het geeft niet dat ik er iets langer over doe, zegt hij. Maar Joke is echt Fries. Want ze heet Joke. Met hele kleine, houterige pasjes komt Joke dichterbij. Ze heeft een veel te lange jas aan. Door die jas lijkt ze nog langer dan ze is. Veel te lang voor haar leeftijd. En ze heeft net zo’n muts op als Jaap. Alleen bij haar zijn de slierten nog langer, waardoor haar gezicht uitgerekt lijkt.



We wachten allemaal op Joke. Jaap houdt weer zijn hand omhoog. Joke blijft staan voor het ijs en staart ernaar. Ze knippert niet. Haar ogen lijken op de ogen van een opgezet spookdiertje.



‘Kom maar Joke!’ zegt Jaap.



Joke zet haar schaatsen op het ijs en wil een stap zetten. Ze wankelt. Net voordat ze valt, vangt Jaap haar op. Hij is toch wel nobel, die Jaap. Joke kijkt hem met grote ogen aan.



‘Kijk eens, je bent er. Nu kunnen we beginnen.’



We houden ons vast aan de muur bij het begin van de baan.



‘Het leuke is,’ zegt Jaap terwijl hij over het ijs beweegt alsof het heel normaal is, ‘iedereen komt hier voor de lol.’



Hij denkt vast dat we allemaal debiel zijn. Een groep veel te oude kinderen die niet kunnen schaatsen, met zijn allen op het ijs. Wat een lol.



‘Knoop dat goed in je oren. Soms is het even moeilijk, en soms heb je het ineens te pakken, en dán pak je door.’



Een jongen achter mij gilt: ‘En als je het zelf niet te pakken hebt, pakt Jaap je wel!’



‘Zo is het,’ zegt Jaap.



De rest van zijn praatje hoor ik niet. Ik kijk naar de witte lucht boven mij, naar de zwarte boomtakken die ervoor steken en stel me voor dat ik over de Middellandse Zee schaats, helemaal terug naar huis. Ik ga heel hard en vogels vliegen naast mij om te vragen waar ik heen ga.



‘Ik ga naar huis,’ zeg ik.



‘En daarna?’ vraagt een vogel.



‘Daarna ga ik weer terug, ook naar huis.’



‘Hoe bedoel je?’ vraagt de vogel.



‘Ik heb aan beide kanten van de zee een huis,’ zeg ik.



‘Toe maar!’



‘Bij mijn ene huis ga ik liggen aan het strand en Cornetto’s eten. En bij mijn andere huis verandert het water in ijs, en als ik daar ben ga ik schaatsend naar school.’



Ineens zie ik Jaaps hoofd boven me in de witte lucht opduiken.



‘Kom je?’



Ik kijk voor me. Iedereen is aan het schaatsen. Joke achteraan. Het ziet eruit alsof Joke überhaupt niet verder komt. Ik ga haar inhalen. De vogel vliegt naast me. Ik kijk hem aan, we knikken naar elkaar.



‘Daar gaan we,’ fluister ik. En ik steek mijn ene been uit na de andere. Ik ga niet zo snel als ik wil, maar ik ben niet meer bang om te vallen. Voor me schaatst Jaap en ik kijk naar zijn benen. Hij blijft heel lang op het ene been en dan weer op het andere. Ik probeer hetzelfde te doen. En het werkt. Ik ga keihard. Heel soepel. Alles en iedereen vliegt aan me voorbij en ik hoor een strijkorkest met de wind meebewegen. Muzikanten glimlachen aanmoedigend terwijl ze hun stokken op het ritme van mijn schaatsen heen en weer strijken. Iedereen kijkt naar mij terwijl de vogel dansende rondjes om mij heen vliegt.



De les is al gauw voorbij en Jaap zegt: ‘Goed gedaan.’



Dat zegt hij tegen iedereen. Maar mijn moeder zegt het ook en zij zegt het alleen tegen mij. En ik krijg chocomel. Binnenkort verandert het grachtwater in ijs. En dan schaats ik iedereen voorbij.



(Einde deel 1)


<div class="wp-block-image">
<figure class="aligncenter size-full"><img data-recalc-dims="1" loading="lazy" decoding="async" width="397" height="537" src="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/02/Schermafbeelding-2026-01-27-114127.png?resize=397%2C537&#038;ssl=1" alt="" class="wp-image-7848" srcset="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/02/Schermafbeelding-2026-01-27-114127.png?w=397&amp;ssl=1 397w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/02/Schermafbeelding-2026-01-27-114127.png?resize=222%2C300&amp;ssl=1 222w" sizes="auto, (max-width: 397px) 100vw, 397px" /><figcaption class="wp-element-caption">© Elisa Verkoelen</figcaption></figure>
</div>

Tijdens de afgelopen Vuurlanddag namen alle Vuurlanders een foto mee en gaven die door aan elkaar, zonder erbij te vertellen wat het verhaal bij de foto was. In deze reeks lees je welke teksten ze bij de voor hen onbekende foto hebben geschreven. Deze week: Lelie Danesh schrijft een gedicht bij de foto van Emma Stomp.



*



<figure class="wp-block-image size-full"><img data-recalc-dims="1" loading="lazy" decoding="async" width="764" height="644" src="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/01/image-4.png?resize=764%2C644&#038;ssl=1" alt="" class="wp-image-7832" srcset="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/01/image-4.png?w=764&amp;ssl=1 764w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/01/image-4.png?resize=300%2C253&amp;ssl=1 300w" sizes="auto, (max-width: 764px) 100vw, 764px" /></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img data-recalc-dims="1" loading="lazy" decoding="async" width="768" height="1024" src="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/01/Foto-Emma-voor-Lelie.jpeg?resize=768%2C1024&#038;ssl=1" alt="" class="wp-image-7825" srcset="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/01/Foto-Emma-voor-Lelie-scaled.jpeg?resize=768%2C1024&amp;ssl=1 768w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/01/Foto-Emma-voor-Lelie-scaled.jpeg?resize=225%2C300&amp;ssl=1 225w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/01/Foto-Emma-voor-Lelie-scaled.jpeg?resize=1152%2C1536&amp;ssl=1 1152w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/01/Foto-Emma-voor-Lelie-scaled.jpeg?resize=1536%2C2048&amp;ssl=1 1536w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/01/Foto-Emma-voor-Lelie-scaled.jpeg?w=1920&amp;ssl=1 1920w" sizes="auto, (max-width: 768px) 100vw, 768px" /><figcaption class="wp-element-caption">© Emma Stomp</figcaption></figure>

Tijdens de afgelopen Vuurlanddag namen alle Vuurlanders een foto mee en gaven die door aan elkaar, zonder erbij te vertellen wat het verhaal bij de foto was. In deze reeks lees je welke teksten ze bij de voor hen onbekende foto hebben geschreven. Deze week: Anouk Bosch schrijft een gedicht bij de foto van Aaron Pierens.



*



Verbeelding



Als je niet beter zou weten Zou je het zo geloven Dat zij samen Het beeld in lopen



Haar hand, net niet hartelijk



Haperend



Tastend



Het gesprek, de stof, kruipt Over anatomisch correcte onderbuiken In de naad en over de huid en Ze plukt het in de plooi, stijfjes



Ze praten, hard, koud Over de hoofden van de mensen Kletsen over koppen Stoppen de ruimte vol Suggestie



Waar in werkelijkheid de vorm Gestold, niet langer te kneden De tijd al jaren De blikken vooruit



<figure class="wp-block-image size-large"><img data-recalc-dims="1" loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="667" src="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/01/Foto-Aaron-voor-Anouk.jpeg?resize=1024%2C667&#038;ssl=1" alt="" class="wp-image-7801" srcset="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/01/Foto-Aaron-voor-Anouk-scaled.jpeg?resize=1024%2C667&amp;ssl=1 1024w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/01/Foto-Aaron-voor-Anouk-scaled.jpeg?resize=300%2C195&amp;ssl=1 300w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/01/Foto-Aaron-voor-Anouk-scaled.jpeg?resize=768%2C500&amp;ssl=1 768w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/01/Foto-Aaron-voor-Anouk-scaled.jpeg?resize=1536%2C1000&amp;ssl=1 1536w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2026/01/Foto-Aaron-voor-Anouk-scaled.jpeg?resize=2048%2C1334&amp;ssl=1 2048w" sizes="auto, (max-width: 1000px) 100vw, 1000px" /><figcaption class="wp-element-caption">© Aaron Pierens</figcaption></figure>

Tijdens de afgelopen Vuurlanddag namen alle Vuurlanders een foto mee en gaven die door aan elkaar, zonder erbij te vertellen wat het verhaal bij de foto was. In deze reeks lees je welke teksten ze bij de voor hen onbekende foto hebben geschreven. Deze week: Arjen de Wit schrijft een verhaal bij de foto van Aaron Pierens.



*



Zeg maar eens nee







Wonen daar mensen? Ik hou de riemen stil. Golven slaan zacht tegen de buik van de boot. Verderop is een strook land, ingeklemd tussen wolken en water. Alles is grauw. De grijze gebouwen zien er verloren uit, alsof ze zelf ook niet goed weten hoe ze daar terecht zijn gekomen. Geen idee. Een eiland, zegt mijn vader. Zijn ogen zijn waterig. Ik knik. Ik ben benieuwd, zegt hij, en er volgt een droog hoestje. Hij veegt zijn mond af met zijn zakdoek, die hij daarna weer terugpropt in zijn broekzak. Zijn vingers trillen. Het wordt steeds erger, of is het de kou? We dobberen. Alles dobbert. Nergens is licht. Laten we kijken, zegt hij, wakker ineens. Daar? Hij kijkt me aan. Ja, daar. Zeg maar eens nee. Misschien is dit de laatste reis samen, misschien niet, zeker is dat zijn lijf alleen nog maar slechter wordt. De riemen raken het water, in, uit, in, het getik over de toppen van de golfjes als ik ze naar voren haal. De gebouwen zijn groter nu. Ik herken ramen, trappen en balkons. Geen beweging, geen licht. Ik hou stil. Er is niets. Mijn vader zwijgt. Zijn lippen strak op elkaar, zijn blik op de flats. Een doordouwer, altijd al geweest. Routes door buitenwijken, lusjes over die ene mooie bergpas, mijn moeder met tranen in haar ogen van de pijn aan haar knie. Pa, zeg ik.







Hij komt niet meer zelfstandig de trap op. Ook niet hier. Zomaar een trap, zomaar een flatgebouw op zomaar een eiland. Zomaar? Er is niemand. Nergens opengescheurde vuilniszakken, nergens verroeste fietsen, nergens plastic kinderspeelgoed waarvan de kleuren wit zijn geworden van het buiten liggen. Maar nieuwbouw is het ook niet. Een stad zonder doel. Jaren geleden hebben de architect en de opzichter tevreden samen een rondje gelopen, de handen op de rug, mooi werk, waarna ze in hun sloep zijn gestapt om het eiland zonder bewoners achter te laten. Nederland voelt ver weg, zelfs de stad aan de overkant van het water is een andere wereld.







Ik wil op reis, zei mijn vader op een dag. Ik was bij hem, zoals ik vier dagen per week bij hem ben: post doornemen, de inhoud van de koelkast checken, boodschappenlijstje maken. Lampje vervangen, schroefje aandraaien. Praten.



Je wilt op reis.



Nu kan het nog.



Ik zweeg, bladerde door het ledenblaadje van Milieudefensie zonder iets te lezen.



Kun jij iets boeken, jongen. Niet te ver, we gaan met de trein. Met z’n tweeën. Misschien een leuke stad in Engeland of Schotland. Nog één keer.



Zeg maar eens nee.



Ook de roeiboot wilde hij per se. Een beetje avontuur, jongen. Hoe zou de stad er vanaf het water uitzien? We hebben een verhuur gevonden. We hebben geroeid (ik heb geroeid). We zagen het eiland. We hebben de roeiboot aangelegd. Een kade met betonnen blokken en roestige meerpalen, de boot bonkend tegen de kant. Ik moest mijn vader het ijzeren trappetje op sleuren, ik grommend, hij vloekend.







Nu zegt hij niets. Zijn raspende adem echoot tegen de muren. Mijn arm onder zijn oksels. Ik wil dat hij gewoon de trap op loopt. Het kan: de rest van dit verhaal is nog niet geschreven. Waarom zou hij niet straks de trap op dartelen, nee, niet dartelen maar stappen, stappen met rustige passen. Altijd rustige passen, gecontroleerde bewegingen, een hand losjes tegen de leuning. Zo was het.



En dan voel ik me jonger met elke stap, ik grijp naar zijn hand of ik ren alvast naar boven, wie er het eerst is. Lachend, dralend, zoekend naar de glimlach. Wat zou er om de volgende hoek zijn? Ik durf niet. Samen. Samen met jou, papa.



Misschien wil ik hem iets laten zien?



We zijn boven. De zesde verdieping, als ik goed heb geteld. Hij leunt tegen de muur, het schuren is piepen geworden. Ineens weet ik zeker dat hij nooit meer naar beneden komt, dat het hier ergens ophoudt. Dat iets de bedoeling is.



De galerij is net zo verlaten. Voetje voor voetje schuiven we naar de balustrade. Hij pakt de rand met twee handen vast, zo wordt het trillen minder. De aders liggen als wormen op zijn huid. We kijken.







Daar, in de verte op het grijze water, een roeiboot. Een man met een jongen. Een kind nog, met een petje en een rugzak met felle kleuren die hij strak tegen zijn buik geklemd houdt. De man roeit met krachtige slagen. De jongen heeft de rug gebogen, de blik naar beneden. Hij haalt zijn hand langs zijn ogen.



Kijk, zeg ik.



De spiertjes rond mijn vaders ogen bewegen onrustig.



Pa. Kijk.



Ik kijk, jongen.



De man stopt met roeien. Strekt een arm uit naar de jongen. Ik voel een hand op mijn onderarm, onverwacht stevig.



<figure class="wp-block-image size-large"><img data-recalc-dims="1" loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="692" src="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2025/12/Foto-Aaron-voor-Arjen.jpeg?resize=1024%2C692&#038;ssl=1" alt="" class="wp-image-7786" srcset="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2025/12/Foto-Aaron-voor-Arjen-scaled.jpeg?resize=1024%2C692&amp;ssl=1 1024w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2025/12/Foto-Aaron-voor-Arjen-scaled.jpeg?resize=300%2C203&amp;ssl=1 300w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2025/12/Foto-Aaron-voor-Arjen-scaled.jpeg?resize=768%2C519&amp;ssl=1 768w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2025/12/Foto-Aaron-voor-Arjen-scaled.jpeg?resize=1536%2C1038&amp;ssl=1 1536w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2025/12/Foto-Aaron-voor-Arjen-scaled.jpeg?resize=2048%2C1383&amp;ssl=1 2048w" sizes="auto, (max-width: 1000px) 100vw, 1000px" /><figcaption class="wp-element-caption">© Aaron Pierens</figcaption></figure>

Tijdens de afgelopen Vuurlanddag namen alle Vuurlanders een foto mee en gaven die door aan elkaar, zonder erbij te vertellen wat het verhaal bij de foto was. In deze reeks lees je welke teksten ze bij de voor hen onbekende foto hebben geschreven. Deze week: Isa Bob van Rooy schrijft een gedicht bij de foto van Dara Bazelet.



*



<figure class="wp-block-image size-full"><img data-recalc-dims="1" loading="lazy" decoding="async" width="917" height="589" src="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2025/11/Schermafbeelding-2025-11-20-203751.png?resize=917%2C589&#038;ssl=1" alt="" class="wp-image-7705" srcset="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2025/11/Schermafbeelding-2025-11-20-203751.png?w=917&amp;ssl=1 917w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2025/11/Schermafbeelding-2025-11-20-203751.png?resize=300%2C193&amp;ssl=1 300w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2025/11/Schermafbeelding-2025-11-20-203751.png?resize=768%2C493&amp;ssl=1 768w" sizes="auto, (max-width: 917px) 100vw, 917px" /></figure>



<figure class="wp-block-image size-full"><img data-recalc-dims="1" loading="lazy" decoding="async" width="937" height="691" src="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2025/11/Schermafbeelding-2025-11-20-203425.png?resize=937%2C691&#038;ssl=1" alt="" class="wp-image-7706" srcset="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2025/11/Schermafbeelding-2025-11-20-203425.png?w=937&amp;ssl=1 937w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2025/11/Schermafbeelding-2025-11-20-203425.png?resize=300%2C221&amp;ssl=1 300w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2025/11/Schermafbeelding-2025-11-20-203425.png?resize=768%2C566&amp;ssl=1 768w" sizes="auto, (max-width: 937px) 100vw, 937px" /></figure>



<figure class="wp-block-image size-full"><img data-recalc-dims="1" loading="lazy" decoding="async" width="899" height="382" src="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2025/11/Schermafbeelding-2025-11-20-203438.png?resize=899%2C382&#038;ssl=1" alt="" class="wp-image-7707" srcset="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2025/11/Schermafbeelding-2025-11-20-203438.png?w=899&amp;ssl=1 899w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2025/11/Schermafbeelding-2025-11-20-203438.png?resize=300%2C127&amp;ssl=1 300w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2025/11/Schermafbeelding-2025-11-20-203438.png?resize=768%2C326&amp;ssl=1 768w" sizes="auto, (max-width: 899px) 100vw, 899px" /></figure>



<figure class="wp-block-image size-full"><img data-recalc-dims="1" loading="lazy" decoding="async" width="778" height="505" src="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2025/11/Foto-Dara-voor-Isa-Bob.jpg?resize=778%2C505&#038;ssl=1" alt="" class="wp-image-7708" srcset="https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2025/11/Foto-Dara-voor-Isa-Bob.jpg?w=778&amp;ssl=1 778w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2025/11/Foto-Dara-voor-Isa-Bob.jpg?resize=300%2C195&amp;ssl=1 300w, https://i0.wp.com/vuurland.bes-sel-sen.studio/wp-content/uploads/2025/11/Foto-Dara-voor-Isa-Bob.jpg?resize=768%2C499&amp;ssl=1 768w" sizes="auto, (max-width: 778px) 100vw, 778px" /><figcaption class="wp-element-caption">© Dara Bazelet</figcaption></figure>

Logo	Vincent Hammingh
Kernteam	Erwin Hurenkamp, Robin Block, Martijn van Bruggen, Isa Bob van Rooy, Aaron Pierens
Website	Laurens Besselsen

Archief