ratten, muggen en de val van Alexandrië

Robbe Ghijsels

Rondje natuurbegraafplaats (2)

Elisa Lo-A-Njoe

zwaluw

Lena Claessen

Mevrouw Poes

David Alberti

Nat (4/4)

Julia Jacobs

hoofd in een juten zak

Jarmo Van Dam

Tweestrijd

Sander Van den Bogert

Je legt een knoop in de nek van een zwaan en iemand bedankt je

Jana van der Hak

jaar van de draak

Louise van der Veen

ik heb een zere kies en het wordt moeilijker om over je te schrijven

Cai van der Werf

IV



Tegen de tijd dat ik klaar ben in het douchegebouw is de laatste pendelbus geleegd. Bij het rijtje campers naast de weg zitten mensen aan opklapmeubilair te borrelen. Op tafel liggen opengescheurde zakken chips en staan flessen wijn en bier. Aan wat ik opvang van het gesprek hoor ik dat ze elkaar niet allemaal kennen. Want waar kom jij vandaan? Was het ver rijden dan?



Dat ze deze dingen nog niet over elkaar weten en wel al bij elkaar op het veldje zitten, vind ik wonderbaarlijk. Wat zou er gebeuren als ik vraag of ik er bij mag komen zitten? Hoe zouden ze reageren op het verhaal van het koppel in de bus?Ik vraag het niet en loop door naar de tent, naar Teddy.&nbsp;



De weg buigt af. Ik passeer het veldje van de groep Duitsers die we ‘s ochtends tijdens het ontbijt uitvoerig hebben zitten bestuderen. Twee mannen, drie kinderen, drie tenten, twee auto’s. Was het één gezin? Twee gezinnen? En wie hoorde dan bij wie?



Inmiddels is het begonnen te onweren en zijn de pijpen van mijn spijkerbroek doorweekt.&nbsp; Af en toe schiet een lichtflits als een zoeklamp door de lucht. Waar is onze tent toch? Ben ik de verkeerde kant op gelopen? Zo veel lijken de rijen tenten en caravans toch niet op elkaar in het donker?&nbsp;



Ik besluit naar het hoofdgebouw te gaan om onder het afdak te schuilen en Teddy te appen dat ik haar niet kan vinden. De hele dag al is ze panisch over het naderende onweer. Volgens haar zullen we worden geëlektrocuteerd en halen we de ochtend niet meer. Misschien heeft ze de tent verplaatst zodat we niet meer onder een boom staan?&nbsp;



Als ik de kleine parkeerplaats op loop zie ik nog net hoe ze in haar kleine, blauwe auto stapt. De tent ligt in een opgepropte hoop op het dak. Van de hoes is geen spoor te bekennen. Regen sijpelt in de naden van het doek. Ik blijf op het campingpad staan, precies op het punt waar het grind over gaat in asfalt. Teddy start de motor, rijdt naar achter en gaat recht op de uitgang af. De slagboom aarzelt een seconde, gaat dan toch omhoog. Bij de bushalte slaat ze af en verdwijnt uit het zicht.&nbsp;



Mijn eerste gedachte is dat ik nu de camping af kan struinen, langs de borrelende kampeerders, langs de brutale jongens, dat ik zelfs het koppel zou kunnen gaan zoeken, zonder dat te hoeven verantwoorden. Niet dat ik nu niet meer weet hoe ik morgen thuis kom.



Terwijl ik terug het terrein op ga worden mijn haren, mijn kleren en mijn gezicht natter en natter, tot het is alsof ik zelf van water ben gemaakt.&nbsp;

IV Tegen de tijd dat ik klaar ben in het douchegebouw is de laatste pendelbus geleegd. Bij het rijtje campers naast de weg zitten mensen...

Nat (3/4)

III



Toen Ed had beloofd om voor de wijn te zorgen en de man het telefoongesprek beëindigd draaide de pendelbus de lange laan op waaraan onze camping lag. In het schijnsel van de koplampen doemden de bossen hoge grassprieten op waartussen de tenten lagen verscholen. De regen van die middag glinsterde nog na op sommige zeilen.&nbsp;



Bij de busstop stond de groep hockeymeiden het eerst op.&nbsp;



‘Nou, de groeten aan je man!’ zei het meisje met de vlecht. ‘En aan je kinderen.’Zonder om te kijken bedankten de meiden de buschauffeur en verlieten de bus.&nbsp;



‘Kinderen heb ik niet hoor!’ riep de vrouw hen na. Ook daar had ik mijn twijfels bij.&nbsp;



‘Ja veel plezier hè,’ knipoogde ik en ging achter Teddy aan het gangpad door.&nbsp;







‘Zo!’ lachte die nadat we de bus achter ons hadden gelaten en richting de tent liepen. ‘Wat een rit.’



‘Ik weet niet of het allemaal waar is hoor.’



‘Ik vrees van wel.’



‘Het zou kunnen,’ lachte ik. ‘Wat een genot.’



‘Dit is dus echt mijn nachtmerrie,’ zei Teddy.&nbsp;



‘Hoezo?’ vroeg ik, oprecht verbaasd. Toen ik haar die ochtend had gevraagd waarom ze nooit wilde trouwen, had ze geantwoord dat ze dat ‘’toch te kleinburgerlijk’’ vond.&nbsp;



‘Dat is toch triest. Dat je dan op die leeftijd bent en naar een festival gaat en dan vreemdgaat.’



‘Nee joh! Dat is het goede leven. Vreemdgaan is natuurlijk slecht, maar zo’n drama is het ook weer niet. Dat is toch het goede leven? Dat je vijftig bent en je&nbsp; niet te pletter verveelt en gewoon nog eens iets doet wat eigenlijk niet kan.’



‘Ik vind het kinderachtig en sneu. Zoiets doe je gewoon niet.’



‘Als zij dat nou graag willen. Dan heb ik er geen problemen mee.’



‘Nee, natuurlijk heb jíj daar geen problemen mee.’



‘Nou hoezo dat nou weer? Ze moeten het toch zelf weten.’







Ondertussen waren we bij de tent aangekomen. Van de boom boven onze tent vielen druppels op het zeil. Verder was het doodstil tussen de bosjes. De mensen op de veldjes om ons heen moesten nog op het festivalterrein zijn. Dat de meiden met de blikjes Stëlz en de halfdronken jongens die lacherig hadden gevraagd of wij vanavond nog plek hadden in onze tent al vredig op hun luchtbedden lagen, leek me sterk. Van mij hadden ze er best bij gemogen, trouwens.&nbsp;







Terwijl we naar het douchegebouw liepen, begon het weer te regenen. Doorstappen had geen zin, de kranen bevonden zich tussen het gebouw voormannen en dat voor vrouwen in, in de buitenlucht. Gelukkig had Teddy een paraplu meegenomen, die ik omhoog moest houden, omdat ik van ons twee de langste ben.&nbsp;&nbsp;



Terwijl Teddy haar tanden poetst, luister ik naar het schuren van de grove haartjes van de tandenborstel tegen haar kiezen, naar het echoën van het tandpastaschuim in haar mond.&nbsp;



Bij het douchegebouw wemelt het van de mensen. Stoom van warm water en menselijke adem blindeert de ramen van binnenuit. Zelfs buiten staan mensen met een handdoek over hun arm tegen de wand van het gebouw aan gedrukt om zo veel mogelijk uit de regen te blijven. Na drie dagen festival is het voorbij. Is iedereen dan zo bang om stinkend thuis te komen?



Het koppel heb ik sinds we de bus hebben verlaten niet meer gezien.&nbsp;



Gespuug en gespoel. Teddy is klaar en wast haar tandenborstel schoon.&nbsp;



‘Ik ga alvast naar de tent,’ zegt ze.&nbsp;



‘Oké. Dan hou ik de paraplu nog wel even hier als je het niet erg vindt.’



Zonder me aan te kijken draait ze zich om en loopt terug het donkere pad op. Haar schoenen laten indeukingen achter in het modderige gras. In de verte rommelt het.&nbsp;

III Toen Ed had beloofd om voor de wijn te zorgen en de man het telefoongesprek beëindigd draaide de pendelbus de lange laan op waaraan...

Nat (2/4)

II



Toen ik eenmaal met het koppel aan de praat was geraakt, bleek de man uit Rotterdam te komen en de vrouw uit Doorn &#8211; beide plaatsnamen werden uitgesproken met een toepasselijke ‘r’. Met de man voelde ik dan ook gelijk een beetje verwantschap. Als wij ons niet braaf aan het hitteadvies hadden gehouden, was de kans groot geweest dat ik ‘’Hand In Hand, Kameraden’’ had ingezet.



‘Maar hoe kennen jullie elkaar dan?’ vroeg ik.&nbsp;



‘Van hier,’ zei de man. Hij had donkergrijs krulhaar dat er vettig uit zag in de gele schemering. Door de gel of &#8211; en dat leek me waarschijnlijker &#8211; doordat hij vanwege de massa’s mensen bij de douches net zoals wij al twee dagen niet had kunnen douchen. Op zijn lange, brede gezicht waren de baardstoppels goed zichtbaar. Het was niet Teddy’s soort man. Hij was luid, ontvankelijk voor aandacht, iemand die in de kroeg opmerkingen tegen zijn vrienden maakte die in onze generatie niet meer door de beugel kunnen. Dat ik hem knap vond zou ik dan ook voor haar verzwijgen.



‘We hebben elkaar in de rij bij de toiletten ontmoet,’ vulde de vrouw hem giechelig aan.&nbsp;



Teddy en ik keken vanuit onze ooghoeken naar elkaar. Waren dat dezelfde stinkende, kleverige Dixies waar wij de halve dag in de rij hadden gestaan? Als we ergens chagrijnig en onbenaderbaar van werden, dan waren het wel de plastic hokjes waarin de uitwerpselen van duizenden mensen lagen te koken in de zon.



‘Hebben jullie elkaar vandaag ontmoet?’ vroeg Teddy ongelovig. Het was de eerste keer dat ze iets tegen het koppel zei.&nbsp;



‘Gisteren.’ De man grijnsde breed.&nbsp;



‘Dus nu dachten jullie, laten we samen gaan kamperen?’ Ik keek de man uitdagend aan.&nbsp;



‘O nou gister ook al hoor! Maar toen&nbsp; haar huisje. We wisselen het af.’



Naast ons, aan de andere kant van het gangpad, zaten drie meiden van onze leeftijd aandachtig naar het gesprek te luisteren. Alle drie droegen ze cowboylaarzen, een kort rokje en een hoodie. Hockeyvriendinnen, gokte ik. Eén van de meiden besloot zich in het gesprek te mengen. Haar haar hing in een lange, strakke vlecht over haar schouder.&nbsp;



‘Wel met consent toch?’ vroeg ze.&nbsp;



‘Met wat?’ De ogen van de man lichten op. Zowel de man als de vrouw als ik leek het&nbsp; vanzelfsprekend te vinden dat nog iemand zich in het gesprek mengde. Alleen Teddy zat star naast me en keek uit het raam, hoewel dat&nbsp; door het donker buiten en het licht binnen meer als een spiegel werkte.&nbsp;



‘Consent,’ legde het meisje met de vlecht uit. ‘Dat zij weet dat jij met haar wil en jij weet dat zij met jou wil.’



‘O, ja!’ zei de man. ‘Het is hier één groot liefdesconsent. Consent at Sea.’Tevreden lachte hij om zijn eigen grap.&nbsp;



‘Maar wat dachten jullie?’ vroeg ik. ‘Tinder doet het niet meer. Dan maar een festival. Kijken wie er nog meer single en ready to mingle is? Misschien kunnen wij nog wat van jullie leren.’&nbsp;



De man keek glimlachend naar de vrouw die aandachtig aan de rits van haar laars zat te peuteren. Haar witblonde haar viel voor haar gezicht. Toen we net in de bus waren gaan zitten had ze een paar keer naar de buschauffeur geroepen dat hij muziek aan moest zetten. Even wat leuke hits om de avond goed mee af te sluiten. We zaten voor in de bus, dus hij moet haar gehoord hebben, maar aan het gebral van dronken festivalgangers had hij zo te zien geen boodschap meer. We moesten het doen met het geroezemoes van de andere mensen om ons heen.&nbsp;



‘Jullie zijn toch niet getrouwd?’ Het meisje met de vlecht boog zich verder over het gangpad heen.&nbsp;



‘Zij wel. Ikke niet,’ lachte de man, alsof hij daardoor volledig onschuldig was. Hij leunde achterover en rustte zijn achterhoofd tegen het raam. De vrouw glimlachte schaapachtig, de hockeymeiden wisselden geen blikken, maar lachten met de man mee. Een warm gevoel kietelde mijn keel. Met een schuin oog keek ik naar Teddy. Ze klemde haar kiezen op elkaar.&nbsp;



‘En waar is jouw man dan nu?’ Het meisje wendde zich tot de vrouw. Ik was blij dat zij het vroeg. ‘Is die nog thuis? In Doorn?’



De vrouw knikte. Haar wangen waren rozig. Een tijdje viel het gesprek stil doordat de man zijn telefoon op moest nemen.&nbsp;



‘Hallo? Ed. Ja nee, ik zit nu in de bus. Nee, de andere bus. Jij hebt mijn bandje toch. Ja, wij zijn onderweg naar de camping. Had jij nog die fles rosé geregeld?’ De vrouw boog zich naar de man toe en riep in zijn telefoon:



‘Ja. Ed. Rosé. Ik wil rosé! Ik heb dorst!’



Ik vroeg me af of het koppel de waarheid sprak, of ze niet de draak met ons staken. Of deze geweldig vreemd busrit niet iets te mooi was om waar te zijn.&nbsp;

II Toen ik eenmaal met het koppel aan de praat was geraakt, bleek de man uit Rotterdam te komen en de vrouw uit Doorn &#8211;...

Nat (1/4)

I



Regen op een festivalterrein lijkt veel natter dan ergens anders. Natter nog dan onder de douche, natter nog dan in het zwembad. Water in je sokken, in je bier en onder het tentzeil dat gegarandeerd niet zou lekken. Natter nog dan een geile vrouw, denk ik, maar dat zeg ik maar niet tegen Teddy die naast me onder de paraplu haar tanden staat te poetsen. Vroeger konden we daar om lachen,  was het naaien, neuken, rampetampen, hilariteit alom. De laatste tijd vindt ze ineens dat ik te grof uit de hoek kom. 



In de rij voor de wegwerpponcho’s kreeg ik een klap op mijn rug toen ze in de gaten had dat ik steeds (per ongeluk expres) op de tenen van de mensen naast ons trapte, zodat de rij wat sneller opschoof. 



‘Wat ben je nou aan het doen?’ Ze fronste verontwaardigd en keek me afkeurend aan. ‘Dat kan je toch niet maken? Lul.’ Door de regendruppeltjes leken haar blonde wenkbrauwen bijna bruin. Ik haalde mijn schouders op.



‘Festivals staan buiten de maatschappij,’ vond ik. ‘Daar zijn alle regels vloeibaar!’



Toen we vannacht in de pendelbus naar de camping zaten, waren we in gesprek geraakt met het koppel voor ons. Ze waren van middelbare leeftijd en hadden duidelijk niet naar het hitteadvies van die dag geluisterd. Of nou. Of ze die dag genoeg hadden gedronken kon ik natuurlijk niet weten, maar ze hadden in ieder geval genoeg gedrónken. Terwijl we op de bus hadden staan wachten, waren ze me al opgevallen. Niet omdat ze zo luid of lallerig waren, maar omdat ze elkaar zo overduidelijk niet zat waren.&nbsp;



Wanneer ik ergens in een restaurant zat of door de stad liep, kreeg ik het van de meeste koppels boven de veertig spontaan benauwd. Hoe ouder de stelletjes, hoe evidenter de verveling en hoe minder lucht ik kreeg.&nbsp;



Aan deze man en deze vrouw, ik schatte ze beiden midden-vijftig, waren zwijgzame maaltijden en opgedroogde lol duidelijk nog niet besteed. Zij stond tegen hem aan gevleid alsof ze op een bed lag, hij had zijn handen in haar kontzakken gestoken. Aan de manier waarop ze naar elkaar keken wist ik vrijwel zeker af te leiden dat het in hun hoek van de camping zometeen niet stil zou zijn. Was het een verlate poging tot een tweede leg, een rebound na een scheiding?&nbsp;

I Regen op een festivalterrein lijkt veel natter dan ergens anders. Natter nog dan onder de douche, natter nog dan in het zwembad. Water in...

Italodisco

In het zuiden waar ze brommers als fietsen stallen



keert het zwoele van gezweet terug



in de holtes van je spijkerbroek



het vakantieachtige van prikkeldraad



om een tuin in plaats van om een pad



muziek om de muziek&nbsp;



niet om wat er is gebeurd







het is als zwemmen in open water,&nbsp;



als gehecht raken aan de stem van een zanger,



als voor het eerst sinds je het als zevenjarige op atletiekkamp leerde



weer op eikeldopjes fluiten;







iemand die je aanraadt insectenspray mee te nemen



en daardoor als je op het balkon zit



muggen voelen en chocolade ruiken.&nbsp;

In het zuiden waar ze brommers als fietsen stallen keert het zwoele van gezweet terug in de holtes van je spijkerbroek het vakantieachtige van prikkeldraad...

Fragment

<h3 class="wp-block-heading has-text-align-center">December III</h3>



Hoewel de verleiding groot is, durf ik het niet aan om te dicht bij hem te komen. Die druk op mijn gemoed legt mijn tong lam in mijn mond. Even lopen we in stilte door de uitgestorven straat. Iedereen lijkt vanavond thuis te zijn gebleven. Achter veel van de ramen branden lampen. Meestal gele eettafel- of blauwe tv-verlichting, af en toe zet een beamerprojectie met daarop een film een gehele woonkamer in het felle licht. Een enkele keer zie ik meerkleurige discostipjes over een muur glijden.&nbsp;



Hij loopt sneller dan ik. Om de zoveel passen moet hij er één inhouden om naast me te blijven. Ik denk aan een regel uit een gedicht dat ik een tijdje geleden tegenkwam op Instagram. ‘’Toen gebeurde het dat ik zwijgend naast hem moest lopen en moest doen alsof ik hem niet kende.’’



‘Hier in de buurt liep ik toen ook die stage,’ begin ik, om maar ergens over te beginnen.



Hij knikt en zegt verder niets. Wat doet hij hier toch? Waarom is hij gekomen?&nbsp;



De avond is verbazend warm, eigenlijk te warm voor een winterjas. Desondanks hou ik mijn handen in mijn zakken. In de rechter voel ik een papiertje dat ik tevoorschijn haal en bekijk. Het is een bioscoopkaartje van een Britse comedy uit de tijd dat het tussen hem en mij begon. Deze jas kan een wasbeurt dus wel gebruiken.&nbsp;



‘Hoe gaat het met schrijven?’ vraagt hij.



‘Goed,’ antwoord ik. ‘Wie weet heb ik binnenkort een ‘’agent’’.’ Het woord ‘agent’ spreek ik uit alsof het, in plaats van een mijlpaal, iets bespottelijks is.



Hij komt tot stilstand, draait zich naar me toe. Het gelige licht van de lantaarnpalen geeft zijn gezicht een blakende, gezonde gloed. De moedervlek op zijn lip verandert in een spleetje doordat hij begint te grijnzen.&nbsp;&nbsp;



‘Nee joh!’ roept hij uit. ‘Whoohoo!’&nbsp;



Hij schopt zijn voeten vooruit in een soort huppeldans. Even lijkt het alsof zijn beide benen tegelijk van de grond zijn en hij achterover gaat vallen. Als iemand die een bommetje in het zwembad maakt.&nbsp;



‘Ja, ja,’ mompel ik en glimlach verbaasd.&nbsp;



‘Dat is echt heel erg bijzonder!’ gaat hij verder. ‘Zo snel al!’



Zo jong al, bedoel je zeker, denk ik, een beetje bitter.&nbsp;



‘Er is nog niks zeker hoor. Het is allemaal nog heel pril en niet honderd procent zeker.’



‘En toch- Het betekent dat je mensen echt hebt geraakt.’



Als ik naar hem kijk, vliegt een vleugje opluchting door mijn buik. 



‘Hoe is het daar?’ vraag ik, terwijl ik mijn jas open rits. Bijna had ik de woorden &#8221;bij ons&#8221; gebruikt.



‘Dezelfde, welbekende, grote chaos als altijd,’ antwoordt hij.



‘Zo mag ik het horen.’



‘Al- ach ja.’



‘Ja.’ zeg ik.&nbsp;



We slaan een hoek om en lopen in de richting van een donker park. Als we het park in gaan, valt zijn gezicht weg in de schaduwen. We komen langs een prullenbak die, alvast uit voorzorg voor de jaarwisseling, is dichtgetimmerd door de gemeente. Onder het bankje ernaast liggen plastic flesjes, blikjes en opgefrommelde fastfoodverpakkingen.&nbsp;



‘Maar jullie wonen met z’n drieën dus? Jij, Sammy en Lea?’



‘Ja. Sammy, Lea en ik.’



‘Maar jullie krijgen vast genoeg bezoek.’ Hij lacht ongemakkelijk.&nbsp;



Ik trek een wenkbrauw op.&nbsp;



‘Ja hoor. Op zich wel. Hoezo?’



Hij staart naar het voetbalveld dat opdoemt aan de andere kant van het pad. De netten die aan de achterkant van de doelen hangen zijn zo wit dat ze licht lijken te geven.&nbsp;



‘Is het niet verdacht dat jíj hier nu bent?’ kaats ik terug.&nbsp;



‘Nee hoor’ antwoordt hij. ‘Er is niemand thuis.’



‘Ah.’



Ik herken de ontwijkende ondertoon in zijn stem en weet meteen dat het geen zin heeft om op uitwijding te wachten. Altijd als hij iets niet wilde bespreken, begon hij binnensmonds halve zinnen te vormen. Naast hoe ergerlijk het is, heeft het ook iets liefs. In gedachten sla ik met mijn palm tegen mijn voorhoofd.&nbsp;



Als ik een stap opzij moet doen voor een dikke tak op het pad, botsen onze schouders en bovenarmen tegen elkaar. Of hij het merkt weet ik niet, want door de schemer kan ik zijn ogen niet meer goed zien.&nbsp;



‘Laten we teruggaan,’ zeg ik. ‘Ik krijg het koud.’



‘Doe je jas dan dicht. Dalijk wordt je nog ziek.’



Ik mompelt iets, maar laat mijn handen in mijn zakken. Als ik ziek word, is dat zijn zaak helemaal niet. Dat is het nooit geweest. Alleen als alles anders was geweest had het misschien een beetje zijn zaak kunnen zijn. Een heel klein beetje. Misschien.&nbsp;&nbsp;



En toch- de kortstondige hitte van zijn lichaam tegen de zijkant van mijn lijf gedrukt. Ik krijg geen adem, ik weet het niet. 



Ik ben bang dat ik hem heb veranderd in iemand die hij niet wil zijn.

December III Hoewel de verleiding groot is, durf ik het niet aan om te dicht bij hem te komen. Die druk op mijn gemoed legt...

Liefste,

Zo zou ik je niet moeten noemen, maar ik val maar gelijk met het woord in huis:



In de afgelopen driehonderdvijfenzestig dagen had ik je moeten schrijven. Bellen, opzoeken, een bericht sturen op Linkedin, iemand anders vragen of ze weten hoe het met je gaat. Die maandag in juli heb ik me teruggetrokken in mijn as, vanuit het vermoeden dat ik anders kaal zou blijven en daar had ik gelijk in, maar achteraf



is het armoede, is het kou, ‘s winters buiten te zijn gezet in een dikke trui en van die trui beroofd worden. Ik ben een dijk, maar zonder water, zonder land ben ik niet nodig.&nbsp;



Elkaar aankijken, daar waren we gek op. En lachen. Praten niet zo. Daarom bied ik je: een oog voor een oog. Een woord voor een woord. Dan kan je uit de voeten, maar loop je niet zomaar weg.&nbsp;



Toen Lieke Marsman overleed, had ik rijles en zat trillend achter het stuur. Waarom, dat zal je niet meteen begrijpen, net zoals je je af zal vragen waarom ik toen met al die andere mensen bij Suzan en Freek in huilen uitbarstte, de avond dat ze voor het eerst weer op het podium stonden. Maar je bent niet dom, zelfs een van de slimmere, dus nu je dit weet, zal je het begrijpen. Eén plus één is bij ons altijd minstens vier geweest.&nbsp;



Je kent vast dat gedicht van Rutger Kopland. Wat hij met jonge sla had, heb ik met verse slagroom. Heb je dat ooit gezien? Zo zacht en glad en zonder gaatjes als het nog is? Ga anders even naar de supermarkt (dat haat je, dat weet ik, maar doe het toch), zoek in je keuken naar een mixer en kijk toe zonder te knipperen.&nbsp;



Trein, trein, trein Parijs, Praag, Texel, Berlijn. Een paar weken geleden was ik met T. bij hetzelfde festival als een jaar eerder en ineens leek het afgelopen jaar afwezig, niet gebeurd. Alleen de man waarvan mijn tante vindt dat hij te veel praat, heeft een beetje iets van jou. Toen ik hem zonder iets te zeggen zijn wekelijkse koffie gaf, keek hij zo zacht dat ik bijna vergat dat ik de volgende dag jarig zou zijn en hij jou niet was. 



Natuurlijk is het allemaal wel gebeurd, natuurlijk ook heel veel goeds en natuurlijk ben ik ineens weer erg gelukkig geweest. Twee banen, twee bodems, twee voeten steeds half op de grond. Ik mocht van jou niet haasten en zo los ik dat op. De bijnamen, de trekjes, wie wanneer moet lachen, wie wanneer de stress bij de ander in zijn schoenen schuift. Over iedereen zou ik je het liefst een middag lang vertellen. Ook met ‘’onze’’ jongens en meiden gaat het gelukkig goed door heel het land. Maar dat had jij natuurlijk allang voorzien.  



En weet je nog dat je grapte dat meditatie wellicht iets voor mij zou zijn? Als ik thuiskom zit ik nu ineens op mijn dooie gemak de ketting van mijn racefiets te schrobben, vogel rustig uit hoe ik een Frans ventiel het best kan draaien en raak maar mild geïrriteerd als ik anderhalf uur bezig ben de buitenband weer tussen de velgen te krijgen. Zeg ‘’merci’’ tegen je ventiel, zou je waarschijnlijk zeggen.&nbsp;



Lieveling, ik ben weer wie ik was toen ik de deuren en de ramen openzette en op pad ging als een bijziende vogel die net een zonnebril op sterkte heeft gekregen. Duizelig word ik nog steeds van de verkeerde mannen, al weet ik steeds beter wanneer ik mijn oren en palmen zou moeten sluiten. Te koppig en te grof ben ik gebleven, grof misschien nog wel meer, omdat ik er te weinig erg in heb dat niet iedereen altijd van alles een grap maakt, maar anders dan bij jou zijn die dingen nog geen schande. Nog niet. Onhandig wel en ik moet er vanaf. Lach niet dat het andermans probleem is, want dat is het niet en dat weet je dondersgoed.&nbsp;



Nou goed, waar ik naartoe wil: Het spijt me. Vertel me alles. Het meest.&nbsp;



Maak je om mij in ieder geval geen zorgen en kom langs.

Zo zou ik je niet moeten noemen, maar ik val maar gelijk met het woord in huis: In de afgelopen driehonderdvijfenzestig dagen had ik je...

Uit huis

We vertrokken met de noorderzon,



de oosterzon, de zuiderzon, sommigen van



ons bleven in het westen. 







Uit huis gesprongen, van huis uit een strompelaar



zodra je nummer is getrokken&nbsp;



is het verhuizen of verhuisd worden en



ben je echt zo stoer, ben je echt zo born to run?







D. sloot zich aan bij zijn zus om de hoek,



theedoeken mee, kaartspel, basketballhoop op de deur.&nbsp;







J. maakte broers en zussen in een stad,



waarvan ze het station niet eens zou hebben herkend.&nbsp;







P. woont antikraak



wat ik rock en roll vind, maar dat begrijpt ze niet zo goed, want



voor haar is het vooral een manier om het gerommel en gekraak achter haar te laten en



in de gang staat ook gewoon een wasmachine te draaien.&nbsp;







Op bezoek bij J.



‘s nachts kijken we films, jaren later voor het eerst weer



Pluk van de Petteflet blijkt ineens in&nbsp;een kraakpand te wonen,



verder zijn De schippers van de Kameleon nog steeds



wie we het liefst waren geweest.&nbsp;







We fietsen door het bos



het lampje van haar telefoon als voorlicht, zaklamp,



vuurtoren van vakantieplannen



the blind leading the blind



voor het geval dat hebben we in ieder geval



elkaars postcodes uit het hoofd geleerd.&nbsp;

We vertrokken met de noorderzon, de oosterzon, de zuiderzon, sommigen van ons bleven in het westen.  Uit huis gesprongen, van huis uit een strompelaar zodra...

Concert aan zee

Er hangt een hemel in de lucht vanavond



een omgekeerd orkest, een binnenstebuiten band



zon, zee, zaterdagavond op de dam, maar ook



heimwee naar weten wat er te wachten staat



en waar de boeg ligt.







Een jaar kan in één weekend ophouden te bestaan.&nbsp;







Keer me terug, trek me buitenstebinnen, centreer me



asjeblieft, centreer me, zet me vast om één punt



als een tent met scheerlijnen en haringen in de grond.

Er hangt een hemel in de lucht vanavond een omgekeerd orkest, een binnenstebuiten band zon, zee, zaterdagavond op de dam, maar ook heimwee naar weten...

Zomer in de stad

Het is weer zomer in de stad



zoals het vroeger wel eens was



en in de jaren daarna regelmatig. 







Ik heb geen hekel aan de plekken



aan mijn kamer, het schoolplein, de weg langs het station



geen hekel aan de mensen



aan de buren, de postbode, mijn vrienden.&nbsp;







Als ze bij de tandarts willen weten



waardoor mijn kiezen zijn versleten



moet ik eerlijk zijn en zeggen:



Dat komt door de de littekens, de blauwe plekken



de gescheurde sinaasappelschil van mijn huid;







in de tijd dat ik hier woonde



werd hij het binnen, buiten, schouder&nbsp;



kijken tijdens het autorijden.&nbsp;

Het is weer zomer in de stad zoals het vroeger wel eens was en in de jaren daarna regelmatig.  Ik heb geen hekel aan de...

Kleine cadeaus op een doodnormale dag

Op een warme nacht op je racefiets door de regen



door een straat waar de lantaarns kapot zijn met



alleen het geluid van verklikkende versnellingen,



een licht dat aangaat achter een raam.







Lachspieren zien samentrekken onder een blote buik



handen op schouders leggen



met het excuus de ander te willen laten schrikken



dezelfde schouders later achter jouw schouders



om je te helpen een kast weg te duwen (zogenaamd).







De laatste voetbalwedstrijd van het amateurseizoen



het hete, door de vroeggekomen zomer haast verschroeide gras



de wat oudere, dove scheidsrechter die te vroeg affluit,



grappen dat dat vast is omdat hij zelf moet plassen



en daarmee vaders en vriendinnen aan het lachen krijgen.







Een praatje maken met iemand die je&nbsp;



één keer per week maar vijf minuten spreekt



en toch telkens achterblijven als een wolk van poedersuiker.&nbsp;

Op een warme nacht op je racefiets door de regen door een straat waar de lantaarns kapot zijn met alleen het geluid van verklikkende versnellingen,...

Logo	Vincent Hammingh
Kernteam	Erwin Hurenkamp, Robin Block, Martijn van Bruggen, Isa Bob van Rooy, Aaron Pierens
Website	Laurens Besselsen

Julia Jacobs
Jarmo Van Dam
Sander Van den Bogert
Jana van der Hak
Louise van der Veen
Cai van der Werf