Let it be

Chard van den Berg

De Lampenwinkel Trailer

Jaap Blankespoor

sneeuwlaarzen

Francesca Birlogeanu

Bergvrouw, zonnekind

Jolien Cerpentier

zandbank

Jana van der Hak

reisgebed

Louise van der Veen

vederwolken

Cai van der Werf

duindoorn, je schrikt



er wacht een geil gedicht in de coulissen



er staat een emmer vol ansjovis







ik had een bijzonder geval van tandpijn



een stille, waardoor ik het gedicht niet zou schrijven



dat daar al lag te zinken in het zand







ik ben een kleine vogelaar



ik zet stappen van meters, zak weg



in een eervol voorwaarts



mijn enkels trillen niet maar ook ik



raak soms in je verstrikt, duindoorn altijd



blijf ik haken







de zee trekt de gordijnen open



fluweelrood waar ik ben geboren



tussen visafval en plankenkoorts



wacht ik tot de duin overwaait



mijn ongeduld bedekt

duindoorn, je schrikt er wacht een geil gedicht in de coulissen er staat een emmer vol ansjovis ik had een bijzonder geval van tandpijn een...

mistbank

zou ik moeten merken dat



mijn zicht zich ontdoet



ergens aan de achterkant van mijn tong, ergens achter



mijn gehemelte







wanneer gaan we weer



op café&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; waar in het verhaal&nbsp;



verscheen de mist voeren we



&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;liepen we het koude water in waar&nbsp;



&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;kwam de boot vandaan waar de riemen







waarom wachten we nog is er een overtocht&nbsp;



die ons brengen kan naar het lied&nbsp;



dat we zongen die avond ik lig







hier prachtig in mijn bed met



een tweetal roeispanen



je zegt sorry in je slaap







jij verlaat elke cursus die zich voordoet als vriend, als mens



moest ik je stem niet schuw hebben horen worden



op de lijn die ik spande met dit gedicht



dan had ik in alle eerlijkheid







gewacht, ongeopend







blijf je achter blijf je&nbsp;&nbsp;







ongelofelijk mooi



en nauwelijks te zien

zou ik moeten merken dat mijn zicht zich ontdoet ergens aan de achterkant van mijn tong, ergens achter mijn gehemelte wanneer gaan we weer op...

op de mat eten

<div style="font-size: 10px;color: #cccccc;overflow: hidden;white-space: nowrap;font-family: Interstate,Lucida Grande,Lucida Sans Unicode,Lucida Sans,Garuda,Verdana,Tahoma,sans-serif;font-weight: 100"><a href="https://soundcloud.com/user-189375366-610427288" title="janavdhak" target="_blank" style="color: #cccccc;text-decoration: none">janavdhak</a> · <a href="https://soundcloud.com/user-189375366-610427288/op-de-mat-eten" title="op de mat eten" target="_blank" style="color: #cccccc;text-decoration: none">op de mat eten</a></div>



ik had niet graag willen geloven in gebouwen maar ik moest er maar eens aan beginnen



nachtelijke goeiedagschotel verslindende meneer



de deuren openzetten voor kees, klaas en koosje



ze nooit meer laten wachten&nbsp;







je portemonnee in de rivier gooien



een lieve jongen aan de haven vinden 



een oude vrouw in zee zien verdwijnen&nbsp;



koemelkschandalen veroorzaken



je verwachtingen van de ander uitspreken



je verwachtingen van de ander uitspreken



tegen je zin ingaan&nbsp;



een ladder op



leven waar ze het leven nog niet gevonden hebben



van opkrabbelende docenten, verwaarloosde hengsten&nbsp;



scharnieren vinden en niet weten wat je er mee moet







de hele dag zoeken naar een stoel die lekker zit



de borden alvast in de oven zetten



een vergiet en nog wat grapjes in de la



ik heb nog wat vriespatatjes over, van die schnapsels over



weten dat je het goed bedoelt&nbsp;



weten dat je het goed bedoelt



op de mat eten



op de mat eten in de berging



op de mat eten in de berging en weten dat je geen witlof lust



nachtbraken nachtbraken nachtbraken nachtbraken 







veranda’s die zich geen tuin mogen noemen



vrouwen die zich geen vent mogen noemen



zeekoe goeiedagschotel



ik had niet graag willen geloven in gebouwen maar moest er maar eens aan beginnen







toch weer even naar boven



de borden warmmaken&nbsp;



vuurwerk op een zondagavond



verdomme vuurwerk op een zondagavond



verdomme blaren op je ogen en niet naar buiten kijken



kruisbestuiving vermiljoen







het koud hebben omdat je buiten bent gaan staan



met je blote tenen in het gras bent gaan staan



elke zitting is nat, net als de dauw in het gras



ik had niet graag willen geloven in de lente&nbsp;



mam ik wil een ventje zijn



o ik moet een ventje zijn 







je gelooft in gebouwen en in de mat



dat het niet uitmaakt, het eten altijd koud wordt







je vindt een vrouw op de wc



je vindt je portemonnee



ik ben goddank in gebouwen gaan geloven



ik moet alleen nog iedereen binnenlaten







dit was de beste kamer



het had alleen geen dak

janavdhak · op de mat eten ik had niet graag willen geloven in gebouwen maar ik moest er maar eens aan beginnen nachtelijke goeiedagschotel verslindende...

dwaalgebed

i&nbsp;



we weten alle plekken nog want ze hebben elk een andere kleur jouw bed bijvoorbeeld vergaat niet als je het matras hebt weggedaan het dwaalt rond op een vuilnisbelt waar ik recycle opnieuw de teksten leer vergeef en verzin dat het allemaal ergens anders plaats heeft gevonden



ii



dan verdampt mijn gedachte over de eerste kus (meervoud) je vindt het maar vergezocht er is ruis op de lijn kerkbanken jazzcafé parkeerplaatsrace steeg waterkant piushaven fietsroute terug naar een baken van licht primaire vierkanten verstoren een zwartheldere lucht vergeven ons (met de tijd)



iii



weet ik nog hoe je moeder heet dragen we nog zorg vinden we nog rust schrijven we nog brieven of bezoeken we alleen maar ons ongelukkige vergeten om zeker te weten dat we nog bestaan dat er een plek voor ons is&nbsp;

i&nbsp; we weten alle plekken nog want ze hebben elk een andere kleur jouw bed bijvoorbeeld vergaat niet als je het matras hebt weggedaan het...

overtocht

er zit een mooie jongen op de achterbank, een te letterlijke droom&nbsp;



achteruitkijkspiegel in zijn handen visgraten uit aan het graven



het is een geurloze droom zijn schoot een kussen ik denk aan hem&nbsp;



als aan het uitzicht over zee toen ik voor het eerst voelde in mijn ribben&nbsp;



hoe het is om landloos te zijn, niet meer overal aan te hoeven meren







en ik ruik het citroendoekje pas als hij het doorgeeft, geloof niet 



altijd wat ik me weet te herinneren 



hoe ik in de mast stond, uitkeek

er zit een mooie jongen op de achterbank, een te letterlijke droom&nbsp; achteruitkijkspiegel in zijn handen visgraten uit aan het graven het is een geurloze...

dit nummer opnieuw afspelen?

om niet te blijven hangen- onze hoofden vervlechten zich



met de eindeloze herhalingen die ze zelf in leven



houden, verdwalen nooit, verdwijnen niet meer raken



de snaren in altijd weer dezelfde volgorde







als de bushaltes, straten die je volgt naar huis



boodschappentrolleys, vrouwen met paarse



panty’s in een overvolle tram rollen maar net



over de drempel blijven







steken als de deuren dichtgaan weten



die drempel zelden te vertalen naar iets



dat anders klinkt dan niet binnengelaten



worden in je eigen huis&nbsp;







we denken dat we nog iets



te zeggen hebben maar spreken



als altijd en elke dag de taal niet

om niet te blijven hangen- onze hoofden vervlechten zich met de eindeloze herhalingen die ze zelf in leven houden, verdwalen nooit, verdwijnen niet meer raken...

je vergeet een hele hoop

Voel je het vergaan van



de dagen hoe blind je er soms 



doorheen struikelt en alles uiteindelijk



blauw ziet,







niet je knieën denk maar niet



aan vallen wanneer je haar ogen nog zo vers



voor je hebt, denk aan eeuwig liggen en hoe



je woorden verwateren net als dit land dat



de zee in zal zakken als het er klaar voor is.







Het leven is er niet langzamer



op geworden eerder in losse beelden



opgesplitst omdat volvruchtbare grond niet



altijd van je geëist kan worden,







je verzucht iets over net 



niet vallen en toch altijd



die harde landing, je bent erin gaan leven



je verkoolde hoop in liefde die klopt



op een deur waar ook gewoon 



een bel hangt.

Voel je het vergaan van de dagen hoe blind je er soms doorheen struikelt en alles uiteindelijk blauw ziet, niet je knieën denk maar niet...

voorgevoel

begin je vandaag omgekeerd;







je start op de bank



je viert naar de avond toe&nbsp;



waar je hard zal werken aan



je banden en ze uit zal leggen dat&nbsp;



er weer een nieuwe maand is begonnen&nbsp;



wat inhoudt dat het gras vanaf&nbsp;



nu ondersteboven groeit







en we het niet meer zullen zien







het zal niet op het nieuws komen maar er zullen&nbsp;



mensen zijn die het weten en de schrale&nbsp;



berm stilletjes langsgaan met hun gieter



je bent blij dat je ze hebt gewaarschuwd







maar je mist je oma







je mist haar huis en het glas dat je alsmaar&nbsp;



opnieuw vulde om heen



en weer van de keuken&nbsp;



naar de kas te lopen&nbsp;



hoogstpersoonlijk zeker te maken dat iedereen evenveel dronk







hoe hard de druiven daarvan gingen groeien

begin je vandaag omgekeerd; je start op de bank je viert naar de avond toe&nbsp; waar je hard zal werken aan je banden en ze...

wegduiker

de aalscholver vloog



van me weg, sloeg op het water



om het naar beneden te duwen



het van zich af te schudden







ik duwde me over de brug



onder een laag hemelplafond



daalde ik af



om niet door jou gezien te worden







wat klonk er?



wie heeft me deze stilte toegezegd?







er is een rots waar ik terug kan komen



maar het is niet dit huis en het is niet



de oranje lucht in je ramen&nbsp;

de aalscholver vloog van me weg, sloeg op het water om het naar beneden te duwen het van zich af te schudden ik duwde me...

hoofdpijndossier (sonnet)

Niet eerder heb ik mandarijnen gegeten



Ze waren me niet trouw, niet te voorspellen



Nooit überhaupt poging gedaan tot pellen



Ze waren zo eenduidig, zo simpel te vergeten







Een flapuit van een kind, jarenlang verbeten



Mijn zus at er meer dan op handen te tellen



O, de geur wist me altijd bijzonder te kwellen



Ik heb het haar vingers, stiekem, altijd verweten&nbsp;







Dingen veranderen deze dagen, van bijzonder naar normaal



Zo betrapte ik mezelf deze dag op een te eerlijke morgen



Waren mijn behoeftes me opeens bekend, werd ik verbaal







Er zat al die tijd een rust in mijn vingers verborgen



Ik pel volwassen, maak voor het eerst geen kabaal



over de geur van vruchtvlees en schil, eet ik geborgen

Niet eerder heb ik mandarijnen gegeten Ze waren me niet trouw, niet te voorspellen Nooit überhaupt poging gedaan tot pellen Ze waren zo eenduidig, zo...

spel

we beginnen gericht er hangt iets van zuur&nbsp;



zweet keurig opgeborgen tussen mijn beddengoed



we beginnen gericht



&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Het is aan de auteur&nbsp;



&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;om de choreografie van het koor op zich te nemen







het bed is warmer dan het hoort te zijn



er is ons gezegd dat er niet te beginnen valt als



er niet wordt begonnen we mogen



dankbaar wezen dat er nog wordt geluisterd &nbsp; &nbsp; &nbsp;



&nbsp; Wie was dat dan? 



 Wat was er dan?



Ssst… ze spreken



&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; HET KOOR



&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;heerlijke melk die wordt bewaard tot het grote grote einde



 arme stakkers een beetje in de war een klein beetje maar



&nbsp; &nbsp;luister nou toch verdwijn niet zowaar verwees jezelf of nou



&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Het is aan de regisseur



&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;om te bepalen wie eerst mag



we beginnen zonder te bibberen we



dansten in mijn droom vannacht



als ik haar met mijn voeten na probeer te stippelen



kan ik de beweging niet meer vinden



&nbsp;[er wordt gelachen in de zaal]



&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;HET KOOR



&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;lieve stakker begin iets anders te worden of te zijn



 vergeet een keer je lakse ledematen waar verlangen schuilt



 hoe het hoort doet er niet meer toe waar is de haast gebleven







[je hoeft geen goede speler te zijn]   Het is aan de dramaturg



[maar je moet wel kennis hebben van het spel]           om de verwachtingen te temperen











we verwachten lang niks het zingt&nbsp;



ons toe zakt door het bed het begint&nbsp;



nergens of we kunnen het begin gewoon niet meer zien

we beginnen gericht er hangt iets van zuur&nbsp; zweet keurig opgeborgen tussen mijn beddengoed we beginnen gericht &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Het is aan de auteur&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;om de choreografie...

Logo	Vincent Hammingh
Kernteam	Erwin Hurenkamp, Robin Block, Martijn van Bruggen, Isa Bob van Rooy, Aaron Pierens
Website	Laurens Besselsen

Jana van der Hak
Louise van der Veen
Cai van der Werf