Voel je het vergaan van
de dagen hoe blind je er soms
doorheen struikelt en alles uiteindelijk
blauw ziet,
niet je knieën denk maar niet
aan vallen wanneer je haar ogen nog zo vers
voor je hebt, denk aan eeuwig liggen en hoe
je woorden verwateren net als dit land dat
de zee in zal zakken als het er klaar voor is.
Het leven is er niet langzamer
op geworden eerder in losse beelden
opgesplitst omdat volvruchtbare grond niet
altijd van je geëist kan worden,
je verzucht iets over net
niet vallen en toch altijd
die harde landing, je bent erin gaan leven
je verkoolde hoop in liefde die klopt
op een deur waar ook gewoon
een bel hangt.