oma was een kleine Franse vrouw met bedrieglijk sterke handen

Louise van der Veen

tijdens het traplopen grijp je mijn bovenarm soms vast

ik voel je vingers nog, je had dunne polsen maar ijzeren vingers oma

en ze ontbreken

oma, wil je me nog een keer vertellen over de soldatenlaarzen

in het gras, over je zusje, de witte vlag in haar handen, hoe jullie

samen een niemandsland vol prikkeldraad rennend zijn overgestoken

tussen mijnen en geweerkogels door, je liet haar hand niet los oma

ook toen al een gekartelde metalen grip en elk schot was mis

en als ik vraag hoe was de oorlog dan oma? was je niet bang?

dan haal jij nog een keer je smalle schouders op en zegt

eigenlijk wel spannend

je kreeg een leenhuis en soms stuurde je vader je de voortuin in

jij en je zussen, Amerikaanse soldaten liepen langs, mannen met

crew cut, jullie ontvingen sigaretten, kauwgom, nylonkousen en

de smaak van Hershey-chocoladerepen, een materiële openbaring

als ik dat seksistisch noem zeg jij dat deed je gewoon

in de bijkeuken staat een kartonnen doos met spullen die je mij hebt

nagelaten, pijl en boog, romans van Márquez, een groen notitieboek

met een handgeschreven gedicht

Toegeschreven aan Rabindranath Tagore

ook je iPad met Wordfeud is voor mij en een set blauwwit

aan-elkaar-gelijmd maar geschilferd antiek Frans servies