Tussen ons een heelal aan herhalingen. Tussen ons een dunne huid doorzeefd met ruimteschroot die zich, eenmaal succesvol gedragen, steeds in nieuwe bochten wringt. Moedervlekken op de hand, de bovenarm en beide schouders. Afhankelijk van de baan vormen ze een probleem.
Vandaag ben je jarig, sleurt een ladder van aluminium door het huis. Herinneringen rol je uit tot slingers, tot een ritme dat zich steeds verder buiten de dampkring bevindt. De snelheden zijn enorm.
Je weet dat een mens kort na lancering neer kan storten. Vandaag is de dag dat je een ouder overleeft. Het moment, lange tijd een idee geweest, wordt met de verjaardagstaart en kaarsen afgebrand.
In de spiegel zoek je elke dag, vanochtend nog, naar geelzucht, harde knobbels onder het vel en vermoeide ogen. Alles hangt af van de draairichting van de aarde. Je linkerborst noem je kunstmaan, vraagt mij of deze recht zit.
We lopen samen naar de voortuin om de gasten in de regen op te wachten. Druppels dringen door in gras en huidplooien, verstillen genen die zich lange tijd in cirkels hebben bewogen. Met onze moedervlekken weekt het water elke spoor van ziekte los.